Friday, 3 April 2015

Die volmaakte Offer wat die volmaakte verlossing volbring (Joh. 19:30)

INLEIDING
Vandag vier ons Goeie Vrydag – ‘n dag waarop ons terug kyk na die volmaakte offer van Christus wat die volmaakte verlossing volbring het. Maar om hierdie volmaakte offer van Christus te verstaan, moet ons terug gaan in die geskiedenis – verby die kruis, verby die lewe van Christus, verby die profesieë van die profete oor Christus, verby die offers wat wys na Christus ... Ons moet al die pad terug gaan tot in die tuin van Eden ... want dit is in Gen. 3 waar ons die sleutel tot die verstaan van die kruisiging ontdek.

In die begin het God die hemel en die aarde geskape. Op die aarde het Hy ‘n tuin gemaak waarvan Hy kon sê: “Dit is baie goed!” (Gen. 1:31) In hierdie tuin het Hy die mens – Adam en Eva – geplaas om daar te woon, dit te bewerk en dit te beskerm (Gen. 1:28, 2:15). Daar het God ook ‘n boom geplant: die boom van kennis van goed en kwaad (Gen. 2:9). Van al die bome in die tuin kon die mens eet, behalwe van hierdie boom, want die dag as hulle daarvan sou eet,  sou hulle sterf (Gen. 2:16-17, 3:2-3). Die mens was egter ongehoorsaam en hulle het van die boom geëet en so in sonde geval.

Die volmaakte verhouding wat daar tussen hulle en God was, was verbreek en die oordeel van die heilige God het op hulle en ook hulle nageslag gerus. Hierdie gebroke verhouding het sigbaar geword in die feit dat hulle hul naaktheid probeer bedek het deur “klere” van vyeblare en in hulle poging om vir God weg te kruip. Wat sou nou van hulle word?
  • Vir hul daad van opstand kon hulle net die dood verwag!
  • Vir hul daad van ongehoorsaamheid kon hulle net ‘n gebroke verhouding wys!
  •  Vir hulle daad van sonde kon hulle net ‘n patetiese poging vir klere van vyeblare wys!

So word die boom in die tuin, ‘n boom van oordeel, van verlatenheid, van totale onmag.

Maar in die Bybel lees ons ook van ‘n ander boom – die boom van Golgota. Daar verander Christus:
  • Die boom van oordeel in die boom van lewe,
  • Die boom van verlatenheid in die boom van versoening, en
  • Die boom van onmag in die boom van volkome verlossing.

Dit is aan die boom van Golgota waar Christus die volmaakte offer vir volmaakte verlossing bring.

In Joh. 19:30 hoor ons Christus uitroep: “Dit is volbring!” Hierdie is nie maar net die laaste woorde van ‘n sterwende man nie. Ook nie die finale woorde van ‘n veroordeelde nie. Nee, hierdie is ‘n duidelike, hoorbare verklaring. ‘n Verklaring dat die volmaakte offer gebring is en deur die bring van die volmaakte offer, die volmaakte verlossing ook volbring is. Dit beteken dat die offer van Christus:
  • Eerstens volkome plaasvervangend van aard was.
  • Tweedens volkome herstel versekering het.
  • Derdens volkome in krag tot redding was.

DIE VOLMAAKTE PLAASVERVANGENDE OFFER
Die gedagte van ‘n plaasvervangende offer is nie in die eerste plek in die wetboeke van die Ou Testament te vinde nie. Nee, die eerste plek waar ons van ‘n plaasvervangende offer lees, is in Gen. 3:21. Adam en Eva het gesondig en die loon van die sonde is die dood. Tog val Adam en Eva nie onmiddelik dood neer wanneer God hulle konfronteer nie. Ja, hulle het sterflik geword in daardie oomblik. Ja, hulle het ook geestelik gesterf in die sin dat die verhouding tussen hulle en God verbreek was.

Maar waarom het Adam en Eva nie onmiddelik dood neergeval nie. Die antwoord is: God se genade. In plaas daarvan dat God hulle lewe op die plek neem, neem Hy eerder die lewe van diere, want ons lees in Gen. 3:21: “Daarna het die Here God vir die mens en sy vrou velklere gemaak, en hulle dit aangetrek.” Vir klere van vel was dit nodig dat diere sou sterf. So tree God as die eerste Hoëpriester op wat die eerste offer vir die sonde van die mens bring, sodat die mens mag lewe.

Maar Gen. 3:21 wys uiteindelik heen nie na die offers van die Ou Testament nie, maar na die volmaakte offer van die volmaakte Offerlam wat deur die volmaakte Hoëpriester gebring sou word, nl. Christus se offer aan die kruis op Golgota.

Wanneer Christus aan die kruis uitroep: “Dit is volbring!” verklaar Hy daarmee dat die volmaakte, plaasvervangende offer vir die lewe van mense gebring is. Hierdie offer was nodig omdat die bloed van diere nooit verlossing vir die mens kon bring nie (Hebr. 10:1-4). Maar al die offers het heen gewys na dié Lam wat sou kom om as die volmaakte Plaasvervanger in ons plek te kom staan en ons straf te dra – net soos die diere in die tuin van Eden die straf van die mens moes dra.

Maar om die volmaakte Plaasvervanger te wees sou beteken dat Christus ons lewe volmaak sou moes oorleef – van die wieg tot in die graf. En dit is wat Hy met die uitroep van hierdie kruiswoord verklaar: Alles wat vir Hom nodig was om te doen om die volmaakte Plaasvervanger te wees, dit het Hy gedoen en voltooi!

As volmaakte Plaasvervanger was Hy ook in staat om volkome herstel tussen God en die mens te bewerkstellig; en dit is die tweede element van Christus se verklaring dat alles volbring is.

DIE OFFER WAT VOLKOME HERSTEL VERSEKER
Dink vir ‘n oomblik terug aan wat na die sondeval daar in die tuin van Eden gebeur het. Die verhouding tussen God en die mens was verbreek en ‘n nuwe verhouding tussen die mens en die duiwel het ontstaan. Maar in God se genade kom Hy en verbreek Hy hierdie noodlottige verbond deur die oordeel oor die slang (en die duiwel) uit te spreek (Gen. 3:14-15). Daarna maak God vir die mens klere van vel as ‘n teken dat daar ‘n mate van herstel in die verhouding tussen hulle en God is. Deurdat God na die klere van vel kyk, sien Hy eerstens die bloed wat moes vloei.

Hierdie gedagte word ook later in die geskiedenis van Israel op ‘n ander manier uitbeeld, nl. deur die verbondsark. Die verbondsark was ongeveer 125 cm lank, 75 cm hoog en 75 breed (Eks. 25:10). Dit was oorgetrek met suiwer goud. Bo op die ark van die verbond was daar twee beelde van gerubs (engele met vlerke) wat met hulle gesigte na mekaar gedraai was en afgekyk het (Eks. 25:20). Die vlerke van die gerubs moes uitgesprei wees en na mekaar toe wys, sodat dit die deksel kon bedek, omdat God bo die verbondsark tussen die vlerke van die gerubs verskyn het (Eks. 25:20-22). In die verbondsark moes die 10 gebooie wees (Eks. 25:16).

Kyk ons na hierdie prentjie dan sien ons die Heilige God wat mense ontmoet op grond van die verbond wat Hy met hulle gesluit het. Die probleem was dat wanneer God bo die deksel verskyn het, Hy na die mens sou kyk deur die wet wat in die verbondsark geberg was. Dit beteken dat Hy die mens sou sien wat die oordeel verdien, omdat hulle die verbond keer op keer verbreek het.

Maar dan sien ons ook die genade, nl. dat God bepaal het dat een maal per jaar op die groot versoendag die bloed van ‘n dier sonder liggaamgebrek op die deksel en voor die verbondsark gesprinkel moet word (Lev. 16:14-15). Wanneer God dan na die mens sou kyk, sou Hy hulle sien nie deur die wet en as verbrekers van die wet nie; maar deur die bloed van die offerlam en mense wat in ‘n herstelde verhouding met Hom lewe.

Wanneer Christus dan aan die kruis uitroep: “Dit is volbring!” verklaar Hy daarmee dat Hy daardie volmaakte Offerlam was wie se bloed gevloei het, deur wie se bloed ons losgekoop word van die oordeel, in wie se bloed God ons nou sien – mense gereinig deur die bloed van die Lam en nie langer as sondaars wat die oordeel verdien nie. Deur die offer van Christus, Sy uitroep van verlatenheid aan die kruis en Sy verklaring dat alles volbring is, is die verhouding tussen ons en God herstel.

Soos Adam en Eva met die velle van diere geklee was, so word ons met die geregtigheid van Christus geklee. Daarom kan ons verseker wees dat die verhouding herstel is.

Laastens, as volmaakte Plaasvervanger deur wie ons verhouding met God herstel word, is Christus se offer ook volkome in sy krag om ons te verlos.

DIE OFFER WAT VOLKOME VERLOS
Wanneer die mens probeer ons sy eie sonde te bedek, of probeer om homself te verlos, maak hy net ‘n gemors daarvan. Kyk net na Adam en Eva se patetiese poging om vir hulle klere van vyeblare te maak! Hoe dikwels gebeur dit nie dat ons ons sondes probeer wegsteek deur verskonings van vyeblare nie.

Daar is baie maniere waarop mense probeer om vyeblare by mekaar te werk, sodat hulle hul sonde voor God kan wegsteek:
  • Die Rooms Katolieke doen dit deur goeie werke, belydenisse van sonde en as dit nie genoeg op aarde is nie, die vagevuur.
  • Ander volg in die voetspore van Rome en dink dat as hulle goed genoeg lewe, dit genoeg sal wees om die oordeel vry te spring, of om in die hemel te kom.
  • Dan is daar natuurlik ook digene wat so blind is vir hulle sonde dat die Here vir hulle dieselfde moet sê as vir die gemeente in Laodisea in Op. 3:17: “Julle sê: ‘Ons is ryk, skatryk, en ons het niks meer nodig nie,’ en julle weet nie dat julle ellendig en beklaenswaardig is nie, arm, blind en kaal.”

Hou tog op om klere van vye blare te maak. Hou tog op om jouself te probeer verlos. Hou tog op om jou verlossing te probeer verdien. Dit gaan nie werk nie. Hy het ‘n groter kans om die winde uit die vierwindrigtings in jou hande vas te vang en dit daar te hou!

Ek pleit vanoggend by jou – as jy nog nie dit gedoen het nie – vlug na die kruis van Christus, laat jou was in die bloed van Christus, trek die klere van Sy geregtigheid aan! Hy het verklaar: “Dit is volbring!”

Ja, die offer wat nodig was om mense te verlos, is gebring en dit is afgehandel. Niks kan of mag daarby gevoeg word nie en niks kan en mag daarvan weg geneem word nie. In die woorde van die Hebreërskrywer in Hebr. 9:25-26: “Hy het nie ingegaan om Homself herhaaldelik te offer nie, soos die hoëpriester elke jaar die Allerheiligste binnegaan met bloed wat nie sy eie is nie. Dan sou Christus immers herhaaldelik moes gely het, reeds van die skepping van die wêreld af. Maar nou het Hy net een keer in die voleiding van die tye verskyn om deur Sy offer die sonde weg te neem.”

En weer in Hebr. 10:10: “Omdat God dit so wou, is ons vir Hom afgesonder deurdat Jesus Christus Sy liggaam as offer gebring het, eens en vir altyd.”

Het ons dit gehoor? “... net een keer ...”, “... eens en vir altyd”. Christus se offer vir die verlossing van mense kan nie weer gebring word nie. Daar kan geen byvoegings wees nie. Dit is Christus en Christus alleen – sonder my werk, sonder my pogings, sonder my kragte. Christus! Nét Christus! Hoor u dit: “Dit is volbring!” Dit is afgehandel. Die prys is ten volle betaal!

Hierin lê die troos: Ek is losgekoop deur Christus – die Een wat in my plek voor God kom staan het om my te reinig deur Sy bloed, los te koop deur Sy offer en my verlossing te beseël deur Sy dood. In Sy hande is ek veilig – nou en vir altyd! Aan God die eer!

SLOT
Waar laat dit ons? Hoe kan ons ons dank vir so ‘n Verlosser uitleef? Spurgeon se woorde tref die teiken van hierdie vraag in die kol wanneer hy sê: “Vir solank as wat daar asem in ons liggame is, laat ons Christus dien; vir solank as wat ons kan dink, vir solank ons kan praat, vir solank ons kan werk, laat ons Hom dien, laat ons Hom dien met ons laaste asem; en, indien dit moontlik sou wees, laat ons probeer om werk aan die gang te sit wat Hom sal verheerlik wanneer ons sterf en nie meer daar is nie.”


Christus het Sy lewe vir jou en my afgelê, sodat ons kan lewe. Sal ons dan nie ook ons lewe aflê om in lewe en in sterf ons Verlosser en Here te verheerlik nie? Amen.

Sunday, 1 March 2015

Die Woord van die Here deur Sy apostel Petrus (1 Pet. 1:1-2)

INLEIDING
Daar is sekere gedeeltes van die Bybel waaraan gelowiges dikwels baie min aandag gee: gedeeltes soos die geslags-registers, openingswoorde van briewe en die afsluitings van briewe. Tog is hierdie ook deel van God se Woord – en daarom het dit ook vir ons 'n boodskap.

Die opening van 1 Petrus is eenvoudig en tog baie ingrypend. Dit sê vir ons wie die skrywer van die boek is, asook wie die eerste lesers was.

SKRYWER
“Van Petrus”
Die brief begin met die woorde: “Van Petrus” (1 Pet. 1:1). Wie was hierdie man? Ons leer hom ken in verskillende fases van sy lewe.

Fase 1: Voor Pinkster
  • Hy en sy broer, Andreas, was vissermanne van beroep (Matt. 4:18)
  • Ons leer hom ken as die woordvoerder van die dissipels, (Matt. 16:13-23) en 'n man wat geneig was om te praat, voordat hy aan die gevolge van sy woorde dink (Matt. 26:31-35)
  • Hy was dié dissipel wat beloof het dat hy Jesus nie in die steek sal laat nie, en tog later daardie selfde aand die Here drie keer verloën (Matt. 26:69-75)
  • Na Christus se dood, vind ons hom bang en beangs vir wat die Jode nou met hom en die ander dissipels sou doen (Joh. 20:19)

Dus, 'n man wat gepraat het voordat hy gedink het en toe hy in die diepkant ingegooi is, bang geword het vir wat met hom sal gebeur.

Fase 2: Pinksterdag
Met Pinksterdag sien ons egter 'n radikale verandering in hierdie man. Waar hy 'n paar dae van te vore weg gekruip het vir die Jode, omdat hy vir hulle bang was, vind ons Petrus op die tempelplein op Pinksterdag besig om vir die skare te preek en hulle op te roep om in Jesus Christus te glo! (Hand 2:14 ev.)

Nog meer, wanneer hy en Johannes voor die Joodse Raad gedaag word – dieselfde manne wat 'n paar weke van te vore Jesus laat kruisig het – deins hulle nie terug vir die gevare nie. Onder die leiding en inspirasie van die Heilige Gees verkondig hy Christus aan die mense wat Hom vermoor het (Hand. 4:8-12), en wanneer die Joodse Raad hulle belet om enigsins verder in die Naam van Christus te preek of te genees, is sy antwoord: “… Julle moet self besluit wat voor God reg is: om aan júlle gehoorsaam te wees of aan God. Wat ons betref, dit is onmoontlik om nie te praat oor wat ons gesien en gehoor het nie.” (Hand. 4:19-20).

Deur die genade van die Here het hierdie man ook een van die leiers van die kerk in Jerusalem geword (Gal 2:9) en tot kort voor sy dood in Jerusalem en omgewing gearbei.

Fase 3: Kort voor sy dood
Die laaste fase van Petrus se lewe, is die fase waarin hy hierdie brief skryf. Hy bevind hom in Rome[1] (1 Pet. 5:13). Hier aan die einde van sy lewe spoor Petrus onder die inspirasie van die Gees die gelowiges opnuut aan om getrou te bly aan Christus en die Evangelie en om soos vreemdelinge in die wêreld te lewe. In die woorde van Christus: “… Omdat julle egter nie aan die wêreld behoort nie, maar Ek julle uit die wêreld uitgekies het, daarom haat die wêreld julle” (Joh. 15:19). Ja, ons is nog “in” die wêreld, maar nie meer “van” die wêreld nie.

“'n Apostel van Jesus Christus”
Ons sal egter 'n fout maak as ons dink dat Petrus in sy eie hoedanigheid – op grond van sy eie gesag – hierdie brief geskryf het. Daarom voeg hy dadelik by: “Van Petrus, 'n apostel van Jesus Christus” (1 Pet. 1:1).

Wie of wat is 'n apostel? Die woord wat ons met “apostel” vertaal, beteken “afgevaardigde”. Dit is iemand wat namens iemand optree met die gesag wat aan hom verleen is. Om 'n voorbeeld te noem: Iemand wat 'n boodskap / edik van die koning aangekondig het, het dit gedoen met die gesag van die koning. Wanneer daardie aankondiger op die markplein gaan staan het en begin het met die woord “In die naam van die koning …” het die boodskap wat hy aangekondig het, die gesag van die koning gedra. Wie hom teen die aankondiging verset het, het hom ten diepste nie teen die aankondiger verset nie, maar teen die koning self!

Dit is in hierdie betekenis wat die woord “apostel” gebruik word. Petrus is nie besig om sy eie boodskap aan die gelowiges te verkondig nie, maar die boodskap wat aan hom opgedra is onder die inspirasie van die Heilige Gees. Daarom is hierdie brief nie in die eerste plek “die brief van Petrus” nie, maar “die brief van Christus deur Sy apostel Petrus”. Daarom dra dit die gesag van Christus self. Wie dus nie gehoor wil gee aan wat die Here deur Sy apostel skryf nie, verset hom teen die Here self.

LESERS
Nie net word die skrywer aan ons bekend gestel in die eerste verse nie, ook die lesers word aan ons bekend gestel. Dit doen die apostel Petrus deur vier woorde te gebruik:
  • In die eerste plek die woord “uitverkorenses”. Hierdie woordjie plaas die klem op God as die Bron van hulle verlossing. In God se vrymagtige raadsbesluit het Hy die gelowiges uitverkies om Sy kinders te wees. Deur hierdie woord tref die apostel 'n streep deur alle leerlinge wat van die standpunt uitgaan dat die mens homself kan verlos!
  • Die tweede woord wat Petrus gebruik, is die woord “vreemdelinge”. 'n Vreemdeling is 'n persoon wat nie burger van 'n land is waar hy besoek af lê nie. Ons bly byvoorbeeld in Suid-Afrika en ons is burgers van Suid-Afrika. Maar wanneer ons na Europa toe gaan om daar besoek af te lê, word ons nie burgers van Europa nie, maar is ons slegs “besoekers” of “vreemdelinge”. En as vreemdeling in 'n vreemde land, staan ons uit. Ons aksent waarmee ons praat, ons gebruike en kleredrag verskil van die mense van Europa. So sê Petrus is gelowiges in die wêreld. Ons lewe in die wêreld, maar hier is ons net vreemdelinge – besoekers wat vir 'n paar jaar deur die wêreld reis op pad na ons Vaderland: die hemelse Kanaän. Ons burgerskap is nie van die wêreld nie, maar ons burgerskap is in die hemel.
  • Die derde woord wat hy gebruik om die gelowiges te beskryf, is die woord “wat verspreid woon” of “verstrooiing”. Hierdie woord is 'n gelaaide woord wat sy Bybelse betekenis aan die Ou Testament ontleen. In die tyd voor die ballingskap het die Here vir Israel gesê dat Hy hulle oor die hele aarde sal verstrooi. Maar saam met die verstrooiing het die Here ook beloof dat Hy hulle sou beskerm en 'n oorblyfsel terug sou bring na die beloofde land. Wanneer Petrus die term “vertrooi” / “versprei” gebruik, beklemtoon hy die feit dat alhoewel die gelowiges verstrooi is, hulle nie weerloos en magteloos is nie. Die Here is met hulle. Hy beskerm hulle. Hy dra hulle.
  • Die laaste woord wat Petrus gebruik, is die woord “afgesonder”. “Afgesonder” beteken om een kant gesit te word vir 'n spesifieke doel of taak. In 1 Pet. 1:2 vind ons dat gelowige afgesonder is deur die werk van die Heilige Gees vir twee redes:
    • In die eerste plek “om aan God gehoorsaam te wees”. Ons moet onthou dat gelowiges uit die wêreld gered is, en deel van die koninkryk van God geword het. Waar ons vroeër gehoorsaam was aan die Duiwel, moet ons nou gehoorsaam wees aan Jesus Christus, ons Koning. Dit beteken dat ons hele lewe onder Sy heerskappy moet kom.

    • Maar tweedens is ons afgesonder “om besprinkel te word met die bloed van Christus”. Die besprinkeling met bloed vind ons ook in die Ou Testament. Op die Groot Versoendag is die bloed van die offerlam geneem en op die verbondsvolk en op die lede van die volk gesprinkel. Die simboliek was dat 'n lewe in die plek van 'n lewe gegee is en dat die lewe wat gegee is. Die bloed wat op die verbondsark gesprinkel is, was simbolies van die offer wat deur God aanvaar is om die sonde van die volk voor Hom weg te neem, terwyl die bloed wat op die volkslede gesprinkel is, simbolies was dat hulle van hul sonde gereinig is en weer in die regte verhouding met God staan. Wanneer die apostel Petrus dan sê dat ons met die “bloed van Christus besprinkel is,” sê hy daarmee dat ons deur die verlossingswerk van Jesus Christus afgesonder is om in die regte en herstelde verhouding met God die Vader te staan.

DIE SEËNGROET
Ons hoor dikwels die seëngroet “genade en vrede vir julle,” maar wat beteken dit?

Genade
Die genade wat toegesê word aan die gelowiges is God se krag en Sy bystand in die lewe van Sy kinders. Soos ons in ons verhouding met God groei ervaar ons al hoe meer hoe Hy ons die krag gee om tot Sy eer te lewe en hoe Hy ons ondersteun in tye van nood. Daarom dat gesê word dat die genade “vermenigvuldig” / “oorvloedig” is.

Vrede
Die vrede waarvan hier ter sprake is, is nie 'n wêreldse vrede nie. Dit is nie 'n vrede waar daar 'n afwesigheid van oorlog of stryd is nie. Nee, hierdie vrede gaan baie verder. Dit is 'n vrede waarin daar 'n volmaakte harmonie is. Deur die verlossingswerk van Jesus Christus is die verhouding tussen God en Sy kinders herstel – dit is wat ware vrede is! Ons kan ook in die ervaring van hierdie vrede groei. Soos wat die Gees ons daagliks al hoe meer na die beeld van Christus herstel, ervaar ons die herstelde verhouding met die Vader al hoe beter.

SLOT
Ook ons – gelowiges, Christene, kinders van die Allerhoogste – is geroep om as vreemdelinge te lewe. Deur die verlossingswerk van Christus is ons uit die wêreld gered om burgers van die Koninkryk van die Lig te wees! En ons kan dit ook wees, omdat ons verlossing nie van onsself afhang nie. Ons verlossing staan vas – in die ewigheid het God besluit om ons te red en in die geskiedenis het Hy dit gedoen deur die kruisdood van Sy Seun en werk van die Heilige Gees.

Laat ons dan uit liefde vir God – ons Koning en Verlosser – soos vreemdelinge in hierdie donker wêreld leef. Laat ons daagliks die wapens van die lig opneem onder die leiding en in die krag van die Heilige Gees. Laat ons lewe getuig: Afgesonder vir die diens van die Koning!


[1] In die vroeg-Christelike kerk is daar na Rome verwys deur die naam “Babilon” te gebruik. Babilon was die simbool van alles wat teen God en Sy gesag gestaan het. Ons vind dieselfde gebruik in die Openbaring aan Johannes (vgl. Open. 18).

Sunday, 28 December 2014

Die Messias sal gou as Oorwinnaar kom (Ps. 110) [3]

INLEIDING
Die “Jesus” wat baie mense aanbid, is 'n “Jesus” wat vreemd is aan die Bybel. Dit is 'n “Jesus” wat eensydig uitgebeeld en verkondig word. Dit is 'n “Jesus” oor wie baie sentimenteel gepraat kan word. Dit is 'n “Jesus” wat aangespreek kan word as “Liewe Jesus”. Dit is 'n sagte “Jesus”. 'n Liefdevolle “Jesus”. 'n Vredeliewende “Jesus”.

Ja baie hiervan is waar van Christus. Ja, Sy las is lig en Sy juk sag. Ja, Hy is die uitbeelding van die volmaakte liefde van God. Ja, Hy is die Een wat vrede bring. Maar dit is nie al eienskappe wat Hy besit nie. Mense vergeet – meestal doelbewus en moedswillig – dat hierdie Jesus ook die Heilige is wat sonde haat, dat Hy ook die Koning is wat oor hemel en aarde regeer, dat Hy ook die Regter is wat regverdig sal oordeel.

Dit is juis hierdie waarhede waaraan Ps. 110 ons herinner. Christus is die Koning wat met 'n ystersepter regeer. Hy is die Hoëpriester wat ons met God kom versoen het. Maar hierdie Koning-Priester is ook die Regter wat kom om te oordeel.

In die laaste verse van hierdie psalm, verse 5-7, hoor ons die profesie: Die Messias sal gou as die Oorwinnaar kom! In hierdie laaste drie verse sien ons drie waarhede:
  • Eerstens, dat God die oorwinning aan Christus gee,
  • Tweedens, dat Christus as Oorwinnaar oordeel, en
  • Derdens, dat Christus as Oorwinnaar nie sal talm nie.

GOD GEE DIE OORWINNING AAN CHRISTUS
In vers 5 lees ons: “Die Here gee aan U die oorwinning, Hy verdelg konings …” of soos die ’53-Vertaling dit stel: “Die Here aan U regterhand verbrysel konings”.

Kyk wat is besig om hier te gebeur. In vers 1 is dit die Vader wat vir die Seun sê: “Kom sit aan My regterhand en Ek sal jou vyande aan jou onderwerp.” Maar nou in vers 5 hoor ons: “Die Here (d.w.s. die Vader) aan U (d.w.s. die Seun) regterhand …”.

Die toneel wat vir ons hier uitgebeeld word is in die eerste plek die Vader wat as Koning heers, maar aan die Seun daardie koningskap oordra. Dit is 'n toneel van die troonsaal, met die Grote Koning op die koningstroon en langs Hom Sy Seun aan Sy regterhand.

Maar in vers 5 verander die toneel. Hier is dit die Seun, die Prins, wat gereed staan vir oorlog. Hy is geklee vir die stryd. In Sy regterhand hou Hy Sy swaard waarmee Hy Sy vyande sal verower.

M.a.w. nie net is die Vader die Koning wat Sy koningskap aan Sy Seun oordra nie, maar Hy is as’t ware ook die swaard in die hand van Sy Seun waarmee Hy die vyande van die Seun verdelg. Want ons lees: “… Hy verdelg konings die dag as Hy Sy toorn laat losbreek” (Ps. 110:5). Dit is dus die Vader wat die oorwinning aan Sy Seun sal gee.

Maar nie net sal Hy die oorwinning aan die Seun gee nie, Hy sal ook deur die Seun die oordeel voltrek, want Christus sal as Oorwinnaar oordeel.

CHRISTUS OORDEEL AS OORWINNAAR
In vers 6 lees ons: “Hy straf die nasies, Hy verdelg hulle leiers, Hy laat die wêreld vol lyke lê.” In die Hebreeus word daar in die tweede frase van 'n enkelvoud en nie 'n meervoud nie, gebruik gemaak: “Hy straf die nasies, Hy verbrysel die hoof van die lande, Hy laat die wêreld vol lyke lê.”

Die toneel wat hier voor ons afspeel is 'n wêreld verenig onder die leiding van 'n enkele figuur. Blaai ons na Op. 19 dan sien ons 'n verduideliking en uitbreiding van wat in Ps. 110:6 vir ons uitgebeeld word. In Op. 19:11-21 sien ons hoe Christus, die Ruiter op die wit perd, voor die hemelse leërmag uitry gereed om te oordeel (Op. 19:14-16). Op die aarde sien ons hoe al die konings van die aarde bymekaar kom onder die leiding van die dier uit die see, simbolies van die anti-christelike wêreldmag onder die beheer van die finale Antichris (Op. 19:19). Maar wat ons sien is nie 'n oorlog nie. Nee, ons sien 'n slagting, want die swaard gaan uit Christus se mond en daarmee neem Hy die dier en die valse profeet gevange en verdelg Hy die mense van die aarde wat teen Hom in opstand gekom het (Op. 19:15, 20-21).

Dit is wat hier in Ps. 110:6 beskryf word. Christus kom as die Oorwinnaar en Hy kom om te oordeel. Op die dag van Sy wederkoms sal Hy die finale nekslag toedien en die kop van die Slang vermorsel, Hy sal die finale Antichris verslaan deur die Woord van Sy mag en Hy sal dié wat teen Hom in opstand gekom het, almal wat Hom verwerp het en nie in Hom geglo het nie, met die heilige en regverdige oordeel van God tref. Op dié dag sal niemand kan vlug nie – ja, baie sal probeer, maar dit sal nie slag nie. Almal sal voor die regterstoel van Christus geroep word: groot en klein, jonk en oud, ryk en arm, mans en vroue (Op. 20:12-13). En daar sal Christus Sy oordeel uitspreek: vryspraak vir dié wat in Hom geglo het, verderf vir dié wat Hom verwerp het.

Sien u dat die Christus van die Bybel meer is as 'n sentimentele Jesus. Besef u dat Hy die Verlosser – maar ook die Regter is?! Vir die gelowige is Hy die Goeie Herder wat Sy skape lei na groen weivelde en hulle rus gee (Ps. 23:1-2). Maar vir die ongelowige is Hy Iemand om te vrees, die swaard in die hand van die Heilige God (Op. 6:16-17). Dit is die Jesus van die Bybel! Dit is die Messias wat deur die profete van die Ou Testament aangekondig is! Dit is die Christus wat gekom het om ons te verlos en weer sal kom ons te oordeel. Wie in enige ander Jesus glo as dié Jesus, glo ter vergeefs. Wie aan enige ander Evangelie vashou as dié, se hoop is nutteloos. Wie enige ander Christus verkondig as hierdie Christus, verkondig 'n valse christus en staan onder die vloek van die Here (Gal. 1:6-9).

Dit bring ons by die laaste waarheid van hierdie psalm, dié waarheid dat Christus gou sal kom – Hy sal nie talm nie.

CHRISTUS SAL AS OORWINNAAR NIE TALM NIE
In vers 7 lees ons: “Die Koning drink water uit die stroom langs die pad, Hy sal die oorwinning behaal.”

Die toneel hier is dié van 'n koning wat haastig na die slagveld op pad is. Hy het nie tyd om rustig in die skaduwee te gaan sit en eers kragte te herwin nie. Daar is nie tyd om onder die tent te sit sodat sy bediendes eers kos en drinkgoed kan voorberei nie. Nee, hy is doelgerig op pad om sy vyande te gaan verslaan.

So is Christus ook haastig op pad. Hy is gereed om die oordeel te voltrek. Sy perd is opgesaal. Sy swaard is in Sy skede. Sy kroon is op Sy hoof. Nou wag Hy net vir die Vader se bevel en dan sal die oordeel aanbreek.

Maar nou sal mense vra: “As dit so is dat Christus haastig is om te kom, waarom dan vat dit so lank? Waarom kom Hy dan nie en maak 'n einde aan hierdie wêreld vol pyn en hartseer nie?”

Op hierdie vrae moet ons twee antwoorde gee:
  • In die eerste plek, moenie jou tydsbegrip met God se tydsberip verwar nie. Moenie dink omdat 80 jaar vir jou lank voel, dit vir God lank is nie. God is die ewige en vir Hom is 'n dag soos 'n duisend jaar en 'n duisend jaar soos een dag (2 Pet. 3:8), want in die ewigheid bestaan daar nie tyd nie.
  • Maar in die tweede plek moet ons ook antwoord dat die rede waarom die wederkoms nog nie plaasgevind het nie, 'n bewys van God se genade is. Christus het in die Profetiese Rede in Matt. 24:14 gesê: “… hierdie Evangelie van die koninkryk sal in die hele wêreld verkondig word, sodat al die nasies die getuienis kan hoor. Eers dan sal die einde kom.” Dus, waarom het die einde nog nie aangebreek nie. Die rede: Die Evangelie het nog nie sy volle loop geneem nie en daarom het al die uitverkorenes van God nog nie tot bekering gekom nie. Maar wees daarvan seker wanneer die laaste uitverkorene tot bekering gekom het en so die laaste gerf in die skuur van die hemele ingebring is, dan sal Christus in mag en heerlikheid verskyn.

Laat ons dan nie opstandig word oor die feit dat die einde nog nie aangebreek het nie. Nee, laat ons luister na die Woord van die Here deur die apostel Petrus in 2 Pet. 3:15: “En beskou die geduld wat ons Here met ons het as 'n geleentheid om gered te word …”

SLOT
Hierdie psalm is 'n troos vir elkeen wat ter wille van Christus vervolg word en lyding verduur – ongeag watter vorm dit mag aanneem. Dit is 'n psalm wat bemoedig en ons oë oplig na die hemele van waar ons Christus ons Koning-Priester verwag. Dit is 'n psalm wat ons laat bid: “Laat u koninkryk kom!” Hoe wonderlik is hierdie psalm – dit is salf vir wonde, lig in die duisternis, 'n fontein in 'n dorre woestyn.

Maar hierdie psalm is ook 'n angswekkende psalm vir elkeen wat nie glo nie. Vir hulle is dit die aankondiging van hul oordeel, die swaard wat dodelik wond en die vuur wat verteer.

In hierdie psalm word Christus vir ons voorgehou as die almagtige Koning wat regeer, die ewige Hoëpriester wat vir ons intree en die regverdige Regter wat spoedig sal kom om as Oorwinnaar te oordeel. Geseënd is ons as hierdie Koning-Priester-Regter ons Verlosser en Hoop is. Amen.