Showing posts with label 1 Tessalonisense. Show all posts
Showing posts with label 1 Tessalonisense. Show all posts

Monday, 17 March 2014

Beoefen die gemeenskap van die gelowiges

Skriflesing: 1 Thess. 5:12-28
Tema: Beoefen die gemeenskap van die gelowiges

INLEIDING
Paulus hulle kom nou aan die einde van hul brief aan die gelowiges in Thessalonika. In hierdie brief het hulle:
  • Vir die gelowiges gebid,
  • Die gelowiges aangespoor en bemoedig,
  • Verlange teenoor die gelowiges uitgespreek, 
  • Hulle vermaan om heilig te lewe,
  • Hulle getroos en geleer oor wat om by die wederkoms van Christus te verwag
  • Hulle opgeroep om te groei in geestelike volwassenheid en onderskeidingsvermoë.

Nou is daar nog net vier verse oor, vers 25-28. In hierdie verse vind ons die laaste drie opdragte wat die Here deur Sy apostel gee. Die klem wat in hierdie opdragte gelê word, is dat ons die gemeenskap van die gelowiges moet beoefen.

BID VIR ONS
In vers 25 skryf Paulus hulle: “Broers, bid ook vir ons.” In die brief het Paulus hulle reeds melding gemaak van die feit dat hulle vir die gelowiges in Thessalonika bid:
  • In 1 Thess. 1:2 skryf hulle dat hulle altyd die Here dank wanneer hulle aan die gemeente in Thessalonika dink.
  • In 1 Thess. 3:12-13 bid hulle dat die Here hulle sal laat toeneem in liefde vir mekaar, dat die Here hulle sal bewaar om onberispelik te wees en te heilig.
  • In 1 Thess. 5:23 bid hulle dat die Here hulle liggaamlik en geestelik sal bewaar.

Maar Paulus hulle besef ook dat hulle as medewerkers in die koninkryk van God ook die gebede van hulle medegelowiges nodig het. Daarom skryf hulle hier aan die einde dat die gelowiges in Thessalonika ook vir hulle sal bid waar hulle besig is om die Evangelie van verlossing in Christus aan die heidene te verkondig.

Hierdie is nie die eerste of enigste plek in die briewe van Paulus waar hy vir voorbidding gevra het nie:
  • Ef. 6:19 skryf hy: “Bid ook vir my dat wanneer ek preek, God my die woorde gee dat ek die geheimenis van die Evangelie met vrymoedigheid kan bekend maak.”
  • 2 Thess. 3:1-2 skryf hy: “Verder, broers, bid vir ons, sodat die woord van die Here vinnig mag versprei en oral in ere gehou mag word soos by julle. Bid ook dat ons van verkeerde en slegte mense verlos word, want nie almal is gelowiges nie.”

Die vraag wat ons vir onsself moet afvra, is dit: Hoeveel bid ons vir die bedienaars van die Woord? Hoeveel bid ons dat die Here 'n geopende deur sal gee, sodat die Evangelie wat verkondig word aanvaar sal word? Hoeveel bid ons dat die Here Sy koninkryk sal laat deurbreek in die lewens van mense deur die verkondiging van Sy Woord?

Dit is deel van ons Christelike roep en deel van die beoefening van die gemeenskap van die gelowiges om vir mekaar en vir die bevordering van die Evangelie van Christus te bid.

GROET MEKAAR
Die tweede van hierdie laaste opdragte vind ons in vers 26. Daar staan: “Groet al die medegelowiges met 'n soen van Christelike broederskap.”

Die soengroet op die wang is vandag nog in baie lande 'n algemene gebruik. Tog verskil die gebruik van plek tot plek. In een land word daar gesoen-groet. Op ander plekke word daar vir mekaar 'n handdruk gegee of selfs omhels. Terwyl daar weer op ander plekke geen fisiese kontak is nie, maar 'n buiging gemaak word.

Watter gebruik dit ook al mag wees, moet ons in hierdie vers op twee belangrike sake let.

In die eerste plek moet ons die woordjie “al” raaksien. Paulus hulle skryf: “Groet al die medegelowiges …”. Met ander woorde, binne die gemeenskap van die gelowiges mag daar geen partyskap wees nie. Daar mag niemand voor getrek of oorgesien word nie. Ons is almal lede van die huisgesin van God, ons is almal deur die verlossingswerk van Jesus Christus met God versoen en ons is almal deur die selfde Gees lewend gemaak en aan mekaar verbind. Daarom mag een nie op die ander neersien nie.

In die tweede plek moet ons verduidelik wat die “soen van Christelike broederskap” behels het. Dit was meer as net 'n soen op die wang of 'n handdruk. Gelowiges het mekaar gewoonlik met 'n seënwens gegroet, baie dieselfde as wat ons in die begin van die briewe van die Nuwe Testament vind. Wanneer hulle mekaar gegroet het, sou hulle dikwels sê: “Genade en vrede vir jou”. So het hulle mekaar die ondersteuning en die vrede van God wat alle verstand te bowe gaan, toegebid!

Vandag verskil die manier waarop ons mekaar groet, maar die inhoud behoort dieselfde te bly. Dikwels klink ons groet wêrelds, deurdat ons onmiddelik vra: “Hoe gaan dit?” en dan gewoonlik in die verbygang sonder om eers stil te staan en te luister na die antwoord. Dit is 'n goeie en Skriftuurlike gebruik om ons medegelowiges met die seën van die Here of met 'n bede te groet. Nie net getuig dit van die feit dat ons werklik vir mekaar omgee nie, maar dit getuig ook van die feit dat ons deel van die gemeenskap van die gelowiges is – kinders van God.

LEES DIE BRIEF IN DIE GEMEENTE
Die laaste opdrag wat Paulus hulle gee, lees ons in vers 27: “In die Naam van die Here dring ek by julle daarop aan dat hierdie brief aan al die gelowiges voorgelees moet word.”

Ons moet onthou dat toe Paulus hulle hierdie brief geskryf het, die grootste deel van die Nuwe Testament nog nie op skrif gestel is nie. Ons moet ook onthou dat die apostel nie alles wat die gelowiges moes weet in een brief geskryf het nie. Dikwels was daar meer as een brief geskryf aan 'n gemeente, of was daar sake in ander briewe bespreek wat ook in die gemeente voorgelees moes word. So lees ons byvoorbeeld in Kol. 4:16 hoe Paulus die gemeente beveel om die brief wat aan die Laodisense gerig is, ook in die gemeente van Kolosse te lees, en die brief wat aan hulle geskryf is, weer in Laodisense gelees moet word.

Maar verder moet ons ook raaksien dat hierdie briewe nie net bedoel was vir 'n paar gelowiges in die gemeente nie. Dit was nie net die predikant of die ouderlinge of die diakens wat dit moes lees en bestudeer nie. Dit moes “aan al die gelowiges voorgelees” word. Die Bybel was nooit bedoel vir 'n paar uitgesoekte, geestelike leiers nie. Dit was nog altyd die doel van die Here om Sy Woord vir al Sy kinders beskikbaar te stel. Daarom moet ons as gelowige getrou wees in die eredienste waar die Woord voorgelees en verduidelik word, maar ook getrou wees in ons persoonlike studie van die Woord.

Ons moet besef dat ons 'n groot voorreg het. Ons het die Woord van God volledig in ons eie taal. Tog is daar baie van ons medegelowiges wat nie deel in hierdie voorreg nie. Daarom moet ons bid dat die Here werkers sal stuur om Sy Woord te vertaal in die tale van die wêreld wat nog nie die Woord in hulle eie taal besit nie. Ons moet selfs, waar ons kan, finansieel bydra vir die opleiding van vertaler en die projekte wat hierdie groot werk onderneem.

SLOT
Die apostel Paulus hulle sluit die brief af met 'n seën. Hy skryf in vers 28: “Die genade van ons Here Jesus Christus sal by ons wees.”

Hierdie seën is die hartklop van die gemeenskap van die gelowiges. Elke gelowige wat deel van die huisgesin van God geword het, het dit net geword deur die genade van God wat daar in Jesus Christus is. By Hom het ons niks verdien nie en vir Hom kon ons niks aanbied nie. Nee, uit genade is ons gered en uit genade bly ons ook verloste mense in Jesus Christus.

Maar hierdie seën mag nie net woorde bly nie. Die mense rondom ons moet sien hoe die genade wat daar in Christus is, ook in ons lewe sigbaar word in ons daaglikse omgang met ons medegelowiges. Soos wat ons van God genade ontvang het, behoort ons ook genade aan ander te bewys. Sodoende sal ons in die voetstappe van ons Here en Verlosser volg. Dan sal mense na die gemeenskap van die gelowiges kyk, en ons Vader wat in die hemel is, verheerlik. Amen.

Mag God julle in ooreenstemming met Sy Woord heilig en beskerm

Skriflesing: 1 Thess. 5:12-28
Tema: Mag God julle in ooreenstemming met Sy Woord heilig en beskerm.

INLEIDING
Twee dinge is seker in hierdie lewe:
  • Een: God is getrou.
  • En twee: God se Woord is die waarheid, die volle waarheid en niks anders as die waarheid nie.

Die getroue God het vir ons Sy Woord gegee as kompas vir ons lewe hier op aarde. Dit is deur Sy Woord en Gees wat God ons lei, ons heilig maak en ons geloof suiwer. Maar in Sy groot genade het God ons nie net gered en vir ons die kompas van Sy Woord gegee en toe alleen die wêreld in gestuur nie. Hy stap elke dag saam met ons. Hy hou oor ons die wag. Hy beskerm ons en lei ons. Daarom kan ons seker wees dat ons by die wederkoms van Christus in heerlikheid voor die Regter van hemel en aarde sal kan staan.

In 1 Thess. 5:19-24 wys dit Here vir ons deur Sy apostel Paulus dat Hy:
  • Ons deur Sy Woord lei,
  • Van ons onderskeidingsvermoë verwag,
  • En ons ook heilig maak en beskerm.

DIE HERE LEI DEUR SY WOORD
Vers 19-22 is sekerlik een van die Skrifgedeeltes in die Nuwe Testament, naas ander gedeeltes soos “ek is tot alles in staat deur Christus wat my krag gee” (Fil. 4:13), wat die meeste misbruik word. Mense is vinnig om te sê: “Maar daar staan mos geskryf: ‘Toets alles, behou die goeie’. Dus hoe kan ek die goeie behou as ek nie ook eers die sonde ‘toets’ nie?”

Deur so te redeneer, haal mense natuurlik v. 21 heeltemal buite verband aan. In die Grieks is vers 19-22 een sin en daarom moet ons dit verstaan as 'n eenheid. Ons mag nie die verskillende dele van hierdie verse los van mekaar sien nie, omdat die een voortbou op die ander.

In vers 19-21 handel dit in die besonder oor die gawe van profesie. Waar die gemeente in Korinthe oorgehel het na die gawes meer eer toe te ken as wat hulle gehad het, het die gemeente in Thessalonika na die teenoorgestelde rigting oorgehel en die gawes nie hulle plek gegun nie. Ons moet onthou dat in die tyd die Nuwe Testament nog nie volledig op skrif gestel is nie, en God nog deur die gawe van profesie Sy wil bekend gemaak het. Maar omdat dit gevaar bestaan het dat 'n valse gawe van profesie die gemeente kom binnedring – net soos daar in Korinthe 'n valse gawe van tongespraak was – het hulle besluit om eerder glad nie hierdie gawe te beoefen nie.

Maar die Here wys die gemeente deur Sy apostel daarop dat dit nie die manier is waarop hulle te werk behoort te gaan nie. Inteendeel, wanneer die gawe van profesie gering geskat of self verwerp word, staan die gelowiges die werk van die Heilige Gees teë (v. 19). Hy is immers die Gewer van die gawes!

DIE HERE VERWAG ONDERSKEIDINGSVERMOË
In vers 21-22 wys die Here egter die gemeente op manier waarop hulle te werk behoort te gaan. Om die baba saam met die water by die deur uit te gooi, is nie die oplossing nie. Christus verwag van Sy kinders om onderskeidingsvermoë te hê, sodat hulle kan onderskei tussen reg en verkeerd, waar en vals, goed en sleg – ook wanneer dit by die profesie kom. Daarom skryf Hy in vers 21-22: “maar toets dit alles, behou wat goed is, en bly weg van alles wat sleg is.”

Hou vas aan dit wat goed is
Die gelowiges moes na die profesie geluister het, en dit beoordeel het in die lig van die Skrif wat hulle reeds gehad het. As hulle bevind het dat hierdie profesie in ooreenstemming met die res van die Skrif was, was hulle nie net verplig om dit te aanvaar nie, maar om daaraan vas te hou. Die Griekse woordjie wat ons hier met “behou” vertaal, beteken om vas te klem aan iets. Om dit met 'n beeld te verduidelik, dit is nie iets wat jy so in die verbygaan optel en in jou rugsak bêre nie. Dis soos goud wat jy vind en styf in jou hande vashou, sodat dit nie verlore kan raak nie.

Vermy alles wat sleg is
Maar die teendeel is ook waar. Soms sou die gelowiges ook profesieë vind wat nie met die Skrif ooreenstem nie. Wat staan hulle dan te doen? Dit is eintlik die gelowiges in Thessanolika se groot probleem gewees. Hierop gee die Here vir hulle die antwoord: “Bly weg van alles wat sleg is”. Letterlik “vermy alles wat sleg is”. Hier is twee sake van belang:
  • Eerstens die opdrag om alles wat sleg is te “vermy”. Ons mense is geneig om in die moerasse van die leuen en op die afgronde van die sonde te loop. Die probleem is dat hulle onwetend die gif van die valse leer en sonde dag na dag in asem soos 'n stille dood. Die newe effekte daarvan is nie dadelik sigbaar nie, maar met die verloop van tyd kom dit na vore. Dit kan gebeur dat wanneer iemand dag na dag met die leuen besig is, sy eie geloof skade kan optel, dat sy stiltetyd van die vreugde beroof kan word, of soos dit al gebeur het die persoon self die pad byster kan raak. Christus het Sy kerk lief – Hy het hulle gekoop met Sy eie bloed. En daarom wil Hy ook nie hê dat hulle moet seerkry nie. Daarom gee Hy aan ons die opdrag: “vermy alles wat sleg is”. Ja, ons moet die profesieë toets, maar daar kom 'n punt waar ons nie meer hoef te luister na wat die valse leraars sê nie en nie meer hulle boeke hoef te lees nie. Daar is immers niks nuuts onder die son nie en die Woord gee vir ons genoegsame wapens om die leuen te weerlê en die sonde te ontmasker.
  • Maar tweedens moet ons ook die strekking van hierdie opdrag raak sien. Dis asof Paulus hulle 'n sprong maak van die profesieë na die alledaagse lewe wanneer hy skryf: “vermy alles wat sleg is.” In leer en lewe het ons die verantwoordelikheid om die sonde en die leuen te vermy. Ongelukkig is daar baie gelowiges wat dink dat “toets alle dinge” beteken dat hulle maar in die pretpark van die duiwel kan gaan speel en die ritte kan geniet, en as hulle nie van een van die ritte hou nie, dan gaan hulle net nie weer daarop nie. Maar dis nie wat vers 22  beteken nie. Vers 22 beveel ons om uit die pretpark van die duiwel te bly.

Wat ons moet raaksien is dat die Here deur Sy Woord ons lei om in ons alledaagse lewe, sowel as in dit wat ons glo volgens Sy wil te lewe. Daarom kan ons nie maar net glo wat ons wil of lewe soos ons goed dink nie. Ons moet alles aan die Woord van die Here toets. Ons het 'n veel groter voorreg as die gelowiges in Thessalonika. Ons het die volle Profesie op skrif. Ons het 66 boeke waarin God Sy wil vir ons lewe uiteengesit het. Daarom moet ons alles wat mense sê en doen – ongeag wie hulle is – in die lig van die Skrif toets, aan die goeie vashou en alles wat sleg is vermy.

DIE HERE HEILIG EN BESKERM
Paulus besef egter dat hierdie nie altyd so maklik is nie, en as die gelowiges aan hulle eie kragte oorgelaat word, hulle sal misluk. Daarom bid hy in vers 23-24 dat die Here hulle sal laat groei op in heiligmaking en hulle sal beskerm.

Mag Hy julle heilig
Paulus begin sy gebed deur te bid dat die Here – die God van vrede – die gelowiges volkome aan Hom toegewyd, lett. “heilig”, sal maak. Waar vers 19-22 die verantwoordelikheid van die mens beklemtoon het, beklemtoon vers 23-24 die werk van God in ons lewe.
As dit van ons afhang, sou ons nooit op die weg van heiligmaking gevorder het nie. In eie krag sou ons keer op keer ingegee het en na die begeertes van ons sondige natuur geluister het. Ons sou gedoen het wat ons sondige natuur wou, en nie wat Christus wil nie.  

Maar wanneer ons ons lewe in die hande van Christus plaas en Sy koningskap oor ons hele lewe aanvaar, dan begin Hy ons deur Sy Gees te heilig. Dag na dag wys Hy vir ons deur die werk van die Gees en deur Sy Woord die sonde wat nog in ons lewe oorgebly het, uit. Maar nie net wys Hy dit uit nie, Hy stel ons ook in staat om daarteen te veg en daaroor die oorwinning te behaal. Daagliks laat Hy ook die lig van Sy Woord op dit wat ons glo val en wys Hy vir ons waar ons geloof nog gesuiwer moet word. Hierdie proses van heiligmaking in leer en lewe is 'n lewenslange proses – 'n proses wat eers tot 'n einde sal kom wanneer ons ons kop aan die kant van die graf neerlê.

Mag Hy julle beskerm
Paulus gaan verder en bid ook dat die Here hulle sal beskerm, sodat hulle sonder blaam voor Christus kan verskyn op die dag van Sy wederkoms.

Daar is sommige mense wat van mening is dat 'n gelowige weer verlore kan gaan. Gewoonlik sal hierdie mense sê dat jy “uit die genade van God kan uitval”. Sommige gaan so ver as om te sê: “Ja, niks kan ons uit God se hand uitruk nie, maar ek kan uit God se hand spring.”

Wat hierdie mense nie verstaan nie, is dat God nie sal toelaat dat enige van Sy kinders verlore sal raak nie. God wat ons geroep het om Sy kinders te wees, sal ons ook getrou beskerm sodat ons die volle verlossing by die wederkoms van Christus sal ontvang. Om hierdie waarheid te beklemtoon skryf Paulus dat God ons “na gee, siel en liggaam, so sal bewaar” dat ons onberispelik sal wees wanneer Christus weer kom (v. 23).
Baie mense gebruik hierdie verse om te bewys dat die mens uit drie dele bestaan: 'n gees, 'n siel en 'n liggaam[1]. Maar Paulus is nie hier besig om die dele van 'n mens te bespreek nie. Hy gebruik hierdie uitdrukking as 'n soort toutologie of hiperbool om te beklemtoon dat God ons innerlike en uiterlike mense sal bewaar – d.w.s. Hy sal ons beskerm in ons geloof, maar ook in ons daaglikse lewe.

Laat ons een saak goed verstaan: 'n gelowige kan nie weer verlore gaan nie. As sy geloofsekerheid op homself berus het, dan het hy 'n probleem gehad. Maar sy geloofsekerheid berus op die Getroue God – die Een wat ons geroep het, die Een wat ons heilig maak en die Een wat ons bewaar vir die dag van die wederkoms van Christus.

SLOT
God het vir ons in Sy genade Sy Woord gegee. In hierdie 66 boeke van die Bybel het Hy alles wat ons nodig het om Hom te ken, om Hom reg te dien en om te weet hoe om verlos te word, laat opteken.

Dit is ook deur hierdie Woord en die werk van die Heilige Gees wat Hy ons geloof suiwer en ons lewe heilig. Hy doen dit uit liefde, sodat ons daagliks al hoe meer die beeld van Christus, ons Verlosser, in ons lewe kan uitstraal.

Maar God gaan nog verder, Hy red ons nie net en laat ons dan soos hulpelose babatjies spartel nie. Hy hou Sy hand van beskerming oor ons. Hy waak oor ons dag en nag sodat niks met ons kan gebeur buite Sy raadsbesluit om nie. Daarom kan ons seker weet dat ons ook by die wederkoms van Christus die volle verlossing sal ontvang, want Hy wat ons geroep het, is ook getrou en Hy sal ons ook bewaar. Amen.


[1] Daar is ander plekke in die Skrif waar daar ander onderskeidings gemaak word:
·   In Mark. 12:30 maak Christus 'n vierledige onderskeid tussen hart, siel, kragte en verstand.
·   In 1 Kor. 7:34 maak Paulus 'n tweeledige onderskeid tussen  liggaam en gees.
·   In Hebr. 4:12 word 'n onderskeid tussen siel en gees gemaak.

Monday, 17 February 2014

Laat ons gesindhede God verheerlik


Skriflesing: 1 Thess. 5:12-28
Tema: Laat ons gesindhede God verheerlik

INLEIDING
Dikwels is die dade van mense soos maskers wat hulle dra. Op die oog af lyk dit baie mooi, baie vroom en baie godsdienstig. Die werklikheid is egter dat agter baie maskers 'n gesindheid skuil wat nie die Here verheerlik nie.

Die probleem is dat maskers nie altyd op bly nie. Daar kom altyd 'n tyd waar die maskers afval of afgehaal word om die gesindheid te ontbloot! Dan is voorgee verby en mense sien die persoon vir wie hy / sy werklik is.

In vers 12-18 spreek die Here deur Sy apostel die kern van baie probleme aan, nl. die gesindheid. In hierdie gedeelte kom druk die Here Sy vinger op drie areas van die lewe waar ons gesindheid dikwels na vore kom:
  • Die eerste is ons gesindheid teenoor die voorgangers van die gemeente.
  • Die twee is ons gesindheid teenoor ons medegelowiges.
  • Die derde is ons gesindheid in moeilike tye. 

ONS GESINDHEID TEENOOR DIE VOORGANGERS
'n Paar dekades gelede was die uitdrukking “die predikant is die gesalfde van die Here” 'n algemene tendens. Predikante is as belangrike mense in die samelewing beskou, en was deel van die min “geleerde” mense in die vorige eeu. Maar soos wat die jare aangestap het, het daar in 'n verandering begin intree. Al hoe meer lidmate het nie meer die predikant as die “gesalfde van die Here” beskou nie, maar eerder as die “vloerlap van die gemeente”. Selfs in ons tyd vandag hoor mens die gerugte van gemeentes wat predikante uiters sleg behandel.

Dit mag egter nie so wees nie. In vers 12-13 gee die Here deur Sy apostel die opdrag om die “mense wat so hard onder julle werk” – wat natuurlik nie net die predikant insluit nie – te erken en in liefde te respekteer.

Die vraag is: Waarom moet ons dit doen? Waarom moet ons mense wat in die gemeente werk verrig, erken en hulle in liefde respekteer? Die rede word vir ons in vers 12 gegee: “Broers, ons vra julle: Erken die mense wat so hard onder julle werk en julle in opdrag van die Here lei en teregwys.”

Let op die frase: “wat in opdrag van die Here”. Hierdie frase sny diep na twee kante toe: 
  • Eerstens sny dit diep na die kant van hulle wat diens in die gemeente verrig – hetsy dit die predikant, ouderling, diaken of enige lidmaat is. As bedienaars in die gemeente, staan ons onder die gesag van die Here en mag ons niks meer, niks minder en niks anders doen as wat God van ons verwag nie. As mense in diens van God, is ons geroep om die gemeente te bedien soos God dit van ons verwag. As dit beteken dat ons mekaar sal lei vanuit die Woord, dan moet ons mekaar lei. As dit beteken dat ons mekaar vanuit die Woord moet teregwys oor sonde in ons lewe, moet ons mekaar teregwys. Al hierdie dinge moet ons in 'n gesindheid van nederigheid en gehoorsaamheid doen. Nooit mag ons die posisie waarin God ons gestel het, misbruik vir persoonlike gewin nie, hetsy dit is om onsself te verryk of vir onsself eer in te palm wat ons nie toekom nie. Nee, ons staan in diens van die Here Jesus Christus, die Hoof van Sy kerk, en ons moet doen wat Hy ons beveel om te doen deur Sy Woord.
  • Maar tweedens sny dit ook diep na die kant van hulle wat bedien word. Dit is baie maklik om wanneer ons tereggewys word, ons onsself vererg en soos 'n stout kind onsself wip. In sulke gevalle wel ons sondige natuur op soos die skuim van die see en bring dit 'n gesindheid van doelbewuste ongehoorsaamheid na vore. En hoeveel keer het mens dit nie al gesien nie – dat wanneer mense in liefde 'n lidmaat wil reg help en leiding vanuit die Woord wil gee, die persoon in sy hardkoppige ongehoorsaamheid net bly voortleef in sy sonde. Dikwels word gelowiges wat wil help die woorde “moenie vir my preek nie” of “wat maak jou beter as wat ek is” of “hou op om so skynheilig te wees” toegesnou. 

Al hierdie dinge lê natuurlik op die oppervlakte – so erg soos dit mag wees. Maar onder die oppervlakte skuil daar 'n gesindheid wat al hierdie sake na vore bring. Wanneer mense nie meer die mense wat hard werk erken en in liefde respekteer nie, getuig dit van 'n gesindheid wat nie meer die Hoofskap van God erken en van liefde teenoor Hom getuig nie.

Wat ons terugbring by ons voorbeeld uit die verlede. Waarom het die gesindheid teenoor predikante oor die afgelope paar dekades gedraai? Die rede is: hulle gesindheid teenoor die Here het gedraai. Ons moet goed verstaan dat die manier waarop predikante hanteer word, getuig van hoe mense oor God nadink en Sy Woord hanteer. Waar daar geen respek en eerbied vir God en Sy Woord is nie, sal daar ook nie meer respek en eerbied wees vir Sy diensknegte wat die Woord bedien nie.

Ons moet onsself dus die vraag afvra: Wat is my gesindheid teenoor God en Sy Woord? Maar ook: Word my gesindheid teenoor God en Sy Woord in my optrede sigbaar teenoor hulle wat in diens van daardie Woord staan?

Paulus hulle gaan verder en wys ook op ons gesindheid teenoor ons medegelowiges in vers 14-15.

ONS GESINDHEID TEENOOR ONS MEDEGELOWIGES
Ook hier word twee sondes aan die kaak gestel:
  • Aan die een kant die sonde van Kaïn wat in baie oorgebly het, nl. die vraag: “Is ek my broer se oppasser?”
  • En aan die ander kant die sonde van rebellie wat sê: “Wie is jy om vir my te preek?” 

In vers 14-15 wys die Here vir ons dat ons mekaar se oppassers is. In vers 14 gee Hy vir ons vier riglyne oor hoe ons na mekaar omsien:
  • In die eerste plek deur die leegleêrs tereg te wys. Daar was onder andere in Thessalonika gelowiges wat die leer oor die wederkoms van Christus verkeerd verstaan het. Hierdie mense het onder andere ophou werk en op die res van die gelowiges in die gemeente begin teer. Die Here kom dus na die gemeente toe en roep hulle op om hierdie gelowiges nie in die sonde van hul onkunde te laat begaan nie, maar hulle tereg te wys en op te roep om hul pligte na te kom. Hulle moet ophou om leeg te lê by hulle huise en begin werk.
  • Tweedens moet ons ook die kleinmoediges moed in praat. Elkeen van ons gaan deur 'n tyd in ons lewe waar ons voel dat alles net te veel word. Ons sien die donker wolke, sonder 'n silwer randjie. Ons sien die hoë berge wat ons moet klim, maar geen paadjies na die bopunt lei nie. Ons sien die storms van die lewe, maar geen reddingsboei wat ons kan gryp nie. Dit is in hierdie tye wat ons ons medegelowiges nodig het om ons vanuit die Woord moed in te praat en ons deur die moeilike tye te help. Dit is onder andere wat Paulus hulle in hoofstuk 4:13-5:11 gedoen het.
  • Derdens moet ons die swakkes help. In die gemeente sal daar altyd mense wees wat sterker is. En hier gaan dit nie noodwendig net oor die geestelik nie, maar ook oor die liggaamlike. Dit is ons plig om mekaar te help ook wat ons daaglikse lewe betref. Dus, as ons weet dat 'n tannie of oom in die gemeente hulp nodig het, moet ons bereid wees om dit te gee. Ons mag nie daarvoor terugdeins nie.
  • Vierdens moet ons geduld aan die dag lê. Baie gemeentes het al geskeur en is uit mekaar geruk, omdat mense nie geduldig was met mekaar nie. Hulle was vinnig om te praat en stadig om te luister. Maar so mag dit nie wees nie. Ons moet vinnig wees om te luister, stadiger om te praat en nog stadiger om te reageer. 

In vers 15 word daar 'n verdere opdrag gegee, 'n opdrag wat seker die moeilikste is van al die opdragte ten opsigte van oor ons gesindheid teenoor ons medegelowiges, nl. dat ons mekaar sal vergewe en mekaar se belange sal najaag.

Hierdie is waarskynlik die moeilikste opdrag, omdat as ons te na gekom is, ons eerste reaksie is om wraak te neem. En dikwels neem hierdie wraak die vorm aan van: “Laat die man maar so aanhou in sy sonde, erns sal die Here hom straf.” Wraak neem hoef nie iets te wees wat ons fisies aan iemand doen nie. Dit is dikwels niks anders as om stil te bly wanneer ons sien dat ons medegelowiges op 'n pad is wat hulle gaan seer maak nie.

Maar dikwels neem “kwaad met kwaad vergeld” ook die vorm van beskuldigings aan: “Wie is jy om vir my te preek?!” In plaas daarvan dat ons luister na wat die Woord van die Here vir ons sê deur ons medegelowiges, is ons aanvallend en probeer ons ons sonde as “kleiner” voorstel in vergelyking met die “groot” sondes van medegelowige wat ons kom tereg wys.

Ons moet egter onthou dat ons kinders van die Allerhoogste is – die Een wat nie kwaad met kwaad vergeld het nie; maar eerder kwaad met genade beantwoord het. Laat ons dan in die voetspore van ons Here wandel wat nie terug beledig het nie, maar vir hulle wat Hom gekruis het, gebid het.

ONS GESINDHEID IN MOEILIKE TYE
Waar vers 12-15 die gesindheid wat uiterlik na vore kom, aanspreek; spreek hy in vers 16-18 die innerlike gesindheid aan. In die Grieks is vers 16-18 een sin en moet ons dit as 'n eenheid verstaan.

Vanuit 1 Thess. 3 is dit duidelik dat die gelowiges in Thessalonika 'n moeilike tyd gehad het. Verdrukking en vervolging was deel van hulle lewe en dit kom baie maklik gebeur het dat hulle in hierdie omstandighede mismoedig en selfs opstandig kon raak. Daarom skryf Paulus hull: “Wees altyd bly.” Let wel, “wees altyd bly,” nie net “soms” of “wanneer dinge goed gaan” nie, nee, “altyd”. Ja, selfs wanneer die omstandighede moeilik is en dinge donker is rondom hou, wees bly!

Maar nou kan ons maklik sê: “Paulus, gaan jy nie 'n bietjie ver nie. Hoe kan 'n mens bly wees wanneer dit moeilik gaan? Is dit nie skynheilig nie?”

Hierop gee die Here vir ons die antwoord. In vers 17 en 18 wys die Here vir ons die bron en inhoud van ons blydskap.

In vers 17 word vir ons op die bron van ons blydskap gewys wanneer daar geskrywe staan: “Bid gedurig” of soos die ’53-Vertaling dit stel: “Bid sonder ophou.” Gebed is die bron van ons blydskap, nie omdat gebede in sig self krag het nie, maar omdat ons deur gebed tot die Bron van alle lewe, tot God self, nader. Dit is in gebed by ons Hemelse Vader waar ons kragte hernu word, sodat ons die moeilike tye van die lewe kan deurstaan sonder om moedeloos te word. Dit is in gebed wat, soos Spurgeon dit so mooi stel, ons “hawe teen die storms van die lewe” binnevaar. Dit is in gebed waar ons rustig word by die troon van ons Here en opnuut besef dat ons lewe in Sy hande is. En die wete gee groot vreugde!

Waar vers 17 na die bron van ons blydskap wys, wys vers 18 op die inhoud van ons blydskap. Hierdie inhou kan in een woord saamgevat word: “dankbaarheid”. Wanneer begin ons moedeloos word en opstandig? Dis wanneer ons begin vaskyk teen die dinge wat nou in ons lewe gebeur en vergeet van al die groot seëninge wat ons uit die hand van ons Hemelse Vader ervaar het en steeds ervaar. Daar is geen beter manier om vreugde in jou lewe te ervaar te midde van moeilike omstandighede anders as om terug te dink aan God se goedheid in jou lewe nie:
  • Dink aan God se genade wat Hy aan jou bewys het in Jesus Christus. Hy het Sy Seun gegee sodat jy verlos kon word.
  • Dink aan die seëninge wat jy so vanselfsprekend aanvaar in jou daaglikse lewe: kos op die tafel, dak oor jou kop, klere aan jou lyf, ens.
  • Dink aan die beloftes van God wat Hy nog in die toekoms sal vervul – beloftes van die ewige heerlikheid wat vir jou wag!


O, sal ons nie saam met die psalmdigter uit jubel: “Prys die Here met blye galme, o my siel, daar is ryke stof!” (Ps. 146:1)

SLOT
Deur die verlossingswerk van Christus het God ons deel van Sy huisgesin gemaak. Hy het na ons kom omsien en ons belange op die hart gedra. Hy het en hou steeds oor ons die wag. As ons dan al hierdie seëninge deur die verlossingswerk van Christus ontvang het, sal ons nie dan ook soortgelyk lewe teenoor ons medegelowiges nie? Sal ons nie omgee oor wat in die gemeente en in die lewe van ons medegelowiges aangaan nie?

En as God dan al hierdie wonderlike seëninge aan ons geskenk het, en ons daagliks steeds ryklik seën, sal ons nie stof tot lofprysings hê nie? Sal ons nie rede hê om bly te wees en Hom te verheerlik in ons woorde en dade nie?

Mag die Here ons oë op Hom gerig hou – ons Hoof en ons Leidsman. Mag Hy ons gereed hou in Sy diens in Sy kerk en koninkryk. Mag Hy ons lippe en harte aanraak om Hom te loof en te prys vir die gawes wat ons uit Sy hand ontvang. Amen.