Sunday, 1 March 2015

Die Woord van die Here deur Sy apostel Petrus (1 Pet. 1:1-2)

INLEIDING
Daar is sekere gedeeltes van die Bybel waaraan gelowiges dikwels baie min aandag gee: gedeeltes soos die geslags-registers, openingswoorde van briewe en die afsluitings van briewe. Tog is hierdie ook deel van God se Woord – en daarom het dit ook vir ons 'n boodskap.

Die opening van 1 Petrus is eenvoudig en tog baie ingrypend. Dit sê vir ons wie die skrywer van die boek is, asook wie die eerste lesers was.

SKRYWER
“Van Petrus”
Die brief begin met die woorde: “Van Petrus” (1 Pet. 1:1). Wie was hierdie man? Ons leer hom ken in verskillende fases van sy lewe.

Fase 1: Voor Pinkster
  • Hy en sy broer, Andreas, was vissermanne van beroep (Matt. 4:18)
  • Ons leer hom ken as die woordvoerder van die dissipels, (Matt. 16:13-23) en 'n man wat geneig was om te praat, voordat hy aan die gevolge van sy woorde dink (Matt. 26:31-35)
  • Hy was dié dissipel wat beloof het dat hy Jesus nie in die steek sal laat nie, en tog later daardie selfde aand die Here drie keer verloën (Matt. 26:69-75)
  • Na Christus se dood, vind ons hom bang en beangs vir wat die Jode nou met hom en die ander dissipels sou doen (Joh. 20:19)

Dus, 'n man wat gepraat het voordat hy gedink het en toe hy in die diepkant ingegooi is, bang geword het vir wat met hom sal gebeur.

Fase 2: Pinksterdag
Met Pinksterdag sien ons egter 'n radikale verandering in hierdie man. Waar hy 'n paar dae van te vore weg gekruip het vir die Jode, omdat hy vir hulle bang was, vind ons Petrus op die tempelplein op Pinksterdag besig om vir die skare te preek en hulle op te roep om in Jesus Christus te glo! (Hand 2:14 ev.)

Nog meer, wanneer hy en Johannes voor die Joodse Raad gedaag word – dieselfde manne wat 'n paar weke van te vore Jesus laat kruisig het – deins hulle nie terug vir die gevare nie. Onder die leiding en inspirasie van die Heilige Gees verkondig hy Christus aan die mense wat Hom vermoor het (Hand. 4:8-12), en wanneer die Joodse Raad hulle belet om enigsins verder in die Naam van Christus te preek of te genees, is sy antwoord: “… Julle moet self besluit wat voor God reg is: om aan júlle gehoorsaam te wees of aan God. Wat ons betref, dit is onmoontlik om nie te praat oor wat ons gesien en gehoor het nie.” (Hand. 4:19-20).

Deur die genade van die Here het hierdie man ook een van die leiers van die kerk in Jerusalem geword (Gal 2:9) en tot kort voor sy dood in Jerusalem en omgewing gearbei.

Fase 3: Kort voor sy dood
Die laaste fase van Petrus se lewe, is die fase waarin hy hierdie brief skryf. Hy bevind hom in Rome[1] (1 Pet. 5:13). Hier aan die einde van sy lewe spoor Petrus onder die inspirasie van die Gees die gelowiges opnuut aan om getrou te bly aan Christus en die Evangelie en om soos vreemdelinge in die wêreld te lewe. In die woorde van Christus: “… Omdat julle egter nie aan die wêreld behoort nie, maar Ek julle uit die wêreld uitgekies het, daarom haat die wêreld julle” (Joh. 15:19). Ja, ons is nog “in” die wêreld, maar nie meer “van” die wêreld nie.

“'n Apostel van Jesus Christus”
Ons sal egter 'n fout maak as ons dink dat Petrus in sy eie hoedanigheid – op grond van sy eie gesag – hierdie brief geskryf het. Daarom voeg hy dadelik by: “Van Petrus, 'n apostel van Jesus Christus” (1 Pet. 1:1).

Wie of wat is 'n apostel? Die woord wat ons met “apostel” vertaal, beteken “afgevaardigde”. Dit is iemand wat namens iemand optree met die gesag wat aan hom verleen is. Om 'n voorbeeld te noem: Iemand wat 'n boodskap / edik van die koning aangekondig het, het dit gedoen met die gesag van die koning. Wanneer daardie aankondiger op die markplein gaan staan het en begin het met die woord “In die naam van die koning …” het die boodskap wat hy aangekondig het, die gesag van die koning gedra. Wie hom teen die aankondiging verset het, het hom ten diepste nie teen die aankondiger verset nie, maar teen die koning self!

Dit is in hierdie betekenis wat die woord “apostel” gebruik word. Petrus is nie besig om sy eie boodskap aan die gelowiges te verkondig nie, maar die boodskap wat aan hom opgedra is onder die inspirasie van die Heilige Gees. Daarom is hierdie brief nie in die eerste plek “die brief van Petrus” nie, maar “die brief van Christus deur Sy apostel Petrus”. Daarom dra dit die gesag van Christus self. Wie dus nie gehoor wil gee aan wat die Here deur Sy apostel skryf nie, verset hom teen die Here self.

LESERS
Nie net word die skrywer aan ons bekend gestel in die eerste verse nie, ook die lesers word aan ons bekend gestel. Dit doen die apostel Petrus deur vier woorde te gebruik:
  • In die eerste plek die woord “uitverkorenses”. Hierdie woordjie plaas die klem op God as die Bron van hulle verlossing. In God se vrymagtige raadsbesluit het Hy die gelowiges uitverkies om Sy kinders te wees. Deur hierdie woord tref die apostel 'n streep deur alle leerlinge wat van die standpunt uitgaan dat die mens homself kan verlos!
  • Die tweede woord wat Petrus gebruik, is die woord “vreemdelinge”. 'n Vreemdeling is 'n persoon wat nie burger van 'n land is waar hy besoek af lê nie. Ons bly byvoorbeeld in Suid-Afrika en ons is burgers van Suid-Afrika. Maar wanneer ons na Europa toe gaan om daar besoek af te lê, word ons nie burgers van Europa nie, maar is ons slegs “besoekers” of “vreemdelinge”. En as vreemdeling in 'n vreemde land, staan ons uit. Ons aksent waarmee ons praat, ons gebruike en kleredrag verskil van die mense van Europa. So sê Petrus is gelowiges in die wêreld. Ons lewe in die wêreld, maar hier is ons net vreemdelinge – besoekers wat vir 'n paar jaar deur die wêreld reis op pad na ons Vaderland: die hemelse Kanaän. Ons burgerskap is nie van die wêreld nie, maar ons burgerskap is in die hemel.
  • Die derde woord wat hy gebruik om die gelowiges te beskryf, is die woord “wat verspreid woon” of “verstrooiing”. Hierdie woord is 'n gelaaide woord wat sy Bybelse betekenis aan die Ou Testament ontleen. In die tyd voor die ballingskap het die Here vir Israel gesê dat Hy hulle oor die hele aarde sal verstrooi. Maar saam met die verstrooiing het die Here ook beloof dat Hy hulle sou beskerm en 'n oorblyfsel terug sou bring na die beloofde land. Wanneer Petrus die term “vertrooi” / “versprei” gebruik, beklemtoon hy die feit dat alhoewel die gelowiges verstrooi is, hulle nie weerloos en magteloos is nie. Die Here is met hulle. Hy beskerm hulle. Hy dra hulle.
  • Die laaste woord wat Petrus gebruik, is die woord “afgesonder”. “Afgesonder” beteken om een kant gesit te word vir 'n spesifieke doel of taak. In 1 Pet. 1:2 vind ons dat gelowige afgesonder is deur die werk van die Heilige Gees vir twee redes:
    • In die eerste plek “om aan God gehoorsaam te wees”. Ons moet onthou dat gelowiges uit die wêreld gered is, en deel van die koninkryk van God geword het. Waar ons vroeër gehoorsaam was aan die Duiwel, moet ons nou gehoorsaam wees aan Jesus Christus, ons Koning. Dit beteken dat ons hele lewe onder Sy heerskappy moet kom.

    • Maar tweedens is ons afgesonder “om besprinkel te word met die bloed van Christus”. Die besprinkeling met bloed vind ons ook in die Ou Testament. Op die Groot Versoendag is die bloed van die offerlam geneem en op die verbondsvolk en op die lede van die volk gesprinkel. Die simboliek was dat 'n lewe in die plek van 'n lewe gegee is en dat die lewe wat gegee is. Die bloed wat op die verbondsark gesprinkel is, was simbolies van die offer wat deur God aanvaar is om die sonde van die volk voor Hom weg te neem, terwyl die bloed wat op die volkslede gesprinkel is, simbolies was dat hulle van hul sonde gereinig is en weer in die regte verhouding met God staan. Wanneer die apostel Petrus dan sê dat ons met die “bloed van Christus besprinkel is,” sê hy daarmee dat ons deur die verlossingswerk van Jesus Christus afgesonder is om in die regte en herstelde verhouding met God die Vader te staan.

DIE SEËNGROET
Ons hoor dikwels die seëngroet “genade en vrede vir julle,” maar wat beteken dit?

Genade
Die genade wat toegesê word aan die gelowiges is God se krag en Sy bystand in die lewe van Sy kinders. Soos ons in ons verhouding met God groei ervaar ons al hoe meer hoe Hy ons die krag gee om tot Sy eer te lewe en hoe Hy ons ondersteun in tye van nood. Daarom dat gesê word dat die genade “vermenigvuldig” / “oorvloedig” is.

Vrede
Die vrede waarvan hier ter sprake is, is nie 'n wêreldse vrede nie. Dit is nie 'n vrede waar daar 'n afwesigheid van oorlog of stryd is nie. Nee, hierdie vrede gaan baie verder. Dit is 'n vrede waarin daar 'n volmaakte harmonie is. Deur die verlossingswerk van Jesus Christus is die verhouding tussen God en Sy kinders herstel – dit is wat ware vrede is! Ons kan ook in die ervaring van hierdie vrede groei. Soos wat die Gees ons daagliks al hoe meer na die beeld van Christus herstel, ervaar ons die herstelde verhouding met die Vader al hoe beter.

SLOT
Ook ons – gelowiges, Christene, kinders van die Allerhoogste – is geroep om as vreemdelinge te lewe. Deur die verlossingswerk van Christus is ons uit die wêreld gered om burgers van die Koninkryk van die Lig te wees! En ons kan dit ook wees, omdat ons verlossing nie van onsself afhang nie. Ons verlossing staan vas – in die ewigheid het God besluit om ons te red en in die geskiedenis het Hy dit gedoen deur die kruisdood van Sy Seun en werk van die Heilige Gees.

Laat ons dan uit liefde vir God – ons Koning en Verlosser – soos vreemdelinge in hierdie donker wêreld leef. Laat ons daagliks die wapens van die lig opneem onder die leiding en in die krag van die Heilige Gees. Laat ons lewe getuig: Afgesonder vir die diens van die Koning!


[1] In die vroeg-Christelike kerk is daar na Rome verwys deur die naam “Babilon” te gebruik. Babilon was die simbool van alles wat teen God en Sy gesag gestaan het. Ons vind dieselfde gebruik in die Openbaring aan Johannes (vgl. Open. 18).

Sunday, 28 December 2014

Die Messias sal gou as Oorwinnaar kom (Ps. 110) [3]

INLEIDING
Die “Jesus” wat baie mense aanbid, is 'n “Jesus” wat vreemd is aan die Bybel. Dit is 'n “Jesus” wat eensydig uitgebeeld en verkondig word. Dit is 'n “Jesus” oor wie baie sentimenteel gepraat kan word. Dit is 'n “Jesus” wat aangespreek kan word as “Liewe Jesus”. Dit is 'n sagte “Jesus”. 'n Liefdevolle “Jesus”. 'n Vredeliewende “Jesus”.

Ja baie hiervan is waar van Christus. Ja, Sy las is lig en Sy juk sag. Ja, Hy is die uitbeelding van die volmaakte liefde van God. Ja, Hy is die Een wat vrede bring. Maar dit is nie al eienskappe wat Hy besit nie. Mense vergeet – meestal doelbewus en moedswillig – dat hierdie Jesus ook die Heilige is wat sonde haat, dat Hy ook die Koning is wat oor hemel en aarde regeer, dat Hy ook die Regter is wat regverdig sal oordeel.

Dit is juis hierdie waarhede waaraan Ps. 110 ons herinner. Christus is die Koning wat met 'n ystersepter regeer. Hy is die Hoëpriester wat ons met God kom versoen het. Maar hierdie Koning-Priester is ook die Regter wat kom om te oordeel.

In die laaste verse van hierdie psalm, verse 5-7, hoor ons die profesie: Die Messias sal gou as die Oorwinnaar kom! In hierdie laaste drie verse sien ons drie waarhede:
  • Eerstens, dat God die oorwinning aan Christus gee,
  • Tweedens, dat Christus as Oorwinnaar oordeel, en
  • Derdens, dat Christus as Oorwinnaar nie sal talm nie.

GOD GEE DIE OORWINNING AAN CHRISTUS
In vers 5 lees ons: “Die Here gee aan U die oorwinning, Hy verdelg konings …” of soos die ’53-Vertaling dit stel: “Die Here aan U regterhand verbrysel konings”.

Kyk wat is besig om hier te gebeur. In vers 1 is dit die Vader wat vir die Seun sê: “Kom sit aan My regterhand en Ek sal jou vyande aan jou onderwerp.” Maar nou in vers 5 hoor ons: “Die Here (d.w.s. die Vader) aan U (d.w.s. die Seun) regterhand …”.

Die toneel wat vir ons hier uitgebeeld word is in die eerste plek die Vader wat as Koning heers, maar aan die Seun daardie koningskap oordra. Dit is 'n toneel van die troonsaal, met die Grote Koning op die koningstroon en langs Hom Sy Seun aan Sy regterhand.

Maar in vers 5 verander die toneel. Hier is dit die Seun, die Prins, wat gereed staan vir oorlog. Hy is geklee vir die stryd. In Sy regterhand hou Hy Sy swaard waarmee Hy Sy vyande sal verower.

M.a.w. nie net is die Vader die Koning wat Sy koningskap aan Sy Seun oordra nie, maar Hy is as’t ware ook die swaard in die hand van Sy Seun waarmee Hy die vyande van die Seun verdelg. Want ons lees: “… Hy verdelg konings die dag as Hy Sy toorn laat losbreek” (Ps. 110:5). Dit is dus die Vader wat die oorwinning aan Sy Seun sal gee.

Maar nie net sal Hy die oorwinning aan die Seun gee nie, Hy sal ook deur die Seun die oordeel voltrek, want Christus sal as Oorwinnaar oordeel.

CHRISTUS OORDEEL AS OORWINNAAR
In vers 6 lees ons: “Hy straf die nasies, Hy verdelg hulle leiers, Hy laat die wêreld vol lyke lê.” In die Hebreeus word daar in die tweede frase van 'n enkelvoud en nie 'n meervoud nie, gebruik gemaak: “Hy straf die nasies, Hy verbrysel die hoof van die lande, Hy laat die wêreld vol lyke lê.”

Die toneel wat hier voor ons afspeel is 'n wêreld verenig onder die leiding van 'n enkele figuur. Blaai ons na Op. 19 dan sien ons 'n verduideliking en uitbreiding van wat in Ps. 110:6 vir ons uitgebeeld word. In Op. 19:11-21 sien ons hoe Christus, die Ruiter op die wit perd, voor die hemelse leërmag uitry gereed om te oordeel (Op. 19:14-16). Op die aarde sien ons hoe al die konings van die aarde bymekaar kom onder die leiding van die dier uit die see, simbolies van die anti-christelike wêreldmag onder die beheer van die finale Antichris (Op. 19:19). Maar wat ons sien is nie 'n oorlog nie. Nee, ons sien 'n slagting, want die swaard gaan uit Christus se mond en daarmee neem Hy die dier en die valse profeet gevange en verdelg Hy die mense van die aarde wat teen Hom in opstand gekom het (Op. 19:15, 20-21).

Dit is wat hier in Ps. 110:6 beskryf word. Christus kom as die Oorwinnaar en Hy kom om te oordeel. Op die dag van Sy wederkoms sal Hy die finale nekslag toedien en die kop van die Slang vermorsel, Hy sal die finale Antichris verslaan deur die Woord van Sy mag en Hy sal dié wat teen Hom in opstand gekom het, almal wat Hom verwerp het en nie in Hom geglo het nie, met die heilige en regverdige oordeel van God tref. Op dié dag sal niemand kan vlug nie – ja, baie sal probeer, maar dit sal nie slag nie. Almal sal voor die regterstoel van Christus geroep word: groot en klein, jonk en oud, ryk en arm, mans en vroue (Op. 20:12-13). En daar sal Christus Sy oordeel uitspreek: vryspraak vir dié wat in Hom geglo het, verderf vir dié wat Hom verwerp het.

Sien u dat die Christus van die Bybel meer is as 'n sentimentele Jesus. Besef u dat Hy die Verlosser – maar ook die Regter is?! Vir die gelowige is Hy die Goeie Herder wat Sy skape lei na groen weivelde en hulle rus gee (Ps. 23:1-2). Maar vir die ongelowige is Hy Iemand om te vrees, die swaard in die hand van die Heilige God (Op. 6:16-17). Dit is die Jesus van die Bybel! Dit is die Messias wat deur die profete van die Ou Testament aangekondig is! Dit is die Christus wat gekom het om ons te verlos en weer sal kom ons te oordeel. Wie in enige ander Jesus glo as dié Jesus, glo ter vergeefs. Wie aan enige ander Evangelie vashou as dié, se hoop is nutteloos. Wie enige ander Christus verkondig as hierdie Christus, verkondig 'n valse christus en staan onder die vloek van die Here (Gal. 1:6-9).

Dit bring ons by die laaste waarheid van hierdie psalm, dié waarheid dat Christus gou sal kom – Hy sal nie talm nie.

CHRISTUS SAL AS OORWINNAAR NIE TALM NIE
In vers 7 lees ons: “Die Koning drink water uit die stroom langs die pad, Hy sal die oorwinning behaal.”

Die toneel hier is dié van 'n koning wat haastig na die slagveld op pad is. Hy het nie tyd om rustig in die skaduwee te gaan sit en eers kragte te herwin nie. Daar is nie tyd om onder die tent te sit sodat sy bediendes eers kos en drinkgoed kan voorberei nie. Nee, hy is doelgerig op pad om sy vyande te gaan verslaan.

So is Christus ook haastig op pad. Hy is gereed om die oordeel te voltrek. Sy perd is opgesaal. Sy swaard is in Sy skede. Sy kroon is op Sy hoof. Nou wag Hy net vir die Vader se bevel en dan sal die oordeel aanbreek.

Maar nou sal mense vra: “As dit so is dat Christus haastig is om te kom, waarom dan vat dit so lank? Waarom kom Hy dan nie en maak 'n einde aan hierdie wêreld vol pyn en hartseer nie?”

Op hierdie vrae moet ons twee antwoorde gee:
  • In die eerste plek, moenie jou tydsbegrip met God se tydsberip verwar nie. Moenie dink omdat 80 jaar vir jou lank voel, dit vir God lank is nie. God is die ewige en vir Hom is 'n dag soos 'n duisend jaar en 'n duisend jaar soos een dag (2 Pet. 3:8), want in die ewigheid bestaan daar nie tyd nie.
  • Maar in die tweede plek moet ons ook antwoord dat die rede waarom die wederkoms nog nie plaasgevind het nie, 'n bewys van God se genade is. Christus het in die Profetiese Rede in Matt. 24:14 gesê: “… hierdie Evangelie van die koninkryk sal in die hele wêreld verkondig word, sodat al die nasies die getuienis kan hoor. Eers dan sal die einde kom.” Dus, waarom het die einde nog nie aangebreek nie. Die rede: Die Evangelie het nog nie sy volle loop geneem nie en daarom het al die uitverkorenes van God nog nie tot bekering gekom nie. Maar wees daarvan seker wanneer die laaste uitverkorene tot bekering gekom het en so die laaste gerf in die skuur van die hemele ingebring is, dan sal Christus in mag en heerlikheid verskyn.

Laat ons dan nie opstandig word oor die feit dat die einde nog nie aangebreek het nie. Nee, laat ons luister na die Woord van die Here deur die apostel Petrus in 2 Pet. 3:15: “En beskou die geduld wat ons Here met ons het as 'n geleentheid om gered te word …”

SLOT
Hierdie psalm is 'n troos vir elkeen wat ter wille van Christus vervolg word en lyding verduur – ongeag watter vorm dit mag aanneem. Dit is 'n psalm wat bemoedig en ons oë oplig na die hemele van waar ons Christus ons Koning-Priester verwag. Dit is 'n psalm wat ons laat bid: “Laat u koninkryk kom!” Hoe wonderlik is hierdie psalm – dit is salf vir wonde, lig in die duisternis, 'n fontein in 'n dorre woestyn.

Maar hierdie psalm is ook 'n angswekkende psalm vir elkeen wat nie glo nie. Vir hulle is dit die aankondiging van hul oordeel, die swaard wat dodelik wond en die vuur wat verteer.

In hierdie psalm word Christus vir ons voorgehou as die almagtige Koning wat regeer, die ewige Hoëpriester wat vir ons intree en die regverdige Regter wat spoedig sal kom om as Oorwinnaar te oordeel. Geseënd is ons as hierdie Koning-Priester-Regter ons Verlosser en Hoop is. Amen.

Sunday, 21 December 2014

Christus ons Hoëpriester volgens die orde van Melgisedek (Ps. 110) [2]

INLEIDING
Dit is die jaar 2090 v.C. Die oggendson hang laag oor die vlaktes van Kanaän, maar die nag wat verby is, is met bloed geskryf. Oor die Koningsvlakte naby Salem kom 'n figuur op die horison aangestap. Dit is Abram en saam met hom is 318 van sy slawe. Hulle het die vorige nag vir Lot en sy mense uit die mag van Kanaänitiese konings bevry.

Maar die oggendson begroet ook 'n tweede figuur – 'n koning: Melgisedek. Hy is koning van Salem en “priester van God die Allerhoogste” (Gen. 14:18). Hy bring vir Abram en sy mense brood en wyn.

Wanneer Melgisedek en Abram voor mekaar te stane kom, is dit Melgisedek wat eerste praat, en met sy woorde seën hy Abram: “Mag Abram geseën word deur God die Allerhoogste, Skepper van hemel en aarde. Geloof sy God die Allerhoogste! Hy het jou vyand in jou mag oorgegee.” (Gen. 14:19-20). Van wat Abram gesê het, weet ons niks, maar sy dade spreek hier boekdele: Abram het vir Melgisedek 'n “tiende van alles gegee” (Gen. 14:20).

Dit is dit somtotaal van wat die geskiedenis ons oor Melgisedek leer. En tog speel hierdie man 'n besondere rol in die Woord van die Here. So groot is die rol en betekenis van hierdie man, dat die persoon en werk van die Messias met verwysing na Melgisedek vir ons voorgehou en verduidelik word. Want daar staan in Ps. 110:4 geskrywe: “Die Here het 'n eed afgelê en Hy sal dit nie herroep nie: ‘Jy sal altyd priester wees in die priesterorde van Melgisedek’”. Wat beteken dit dat die Messias, Jesus Christus, Priester is “in die priesterorde van Melgisedek”?

Voor ons hierdie vraag kan antwoord, moet ons eers na die persoon en werk van Melgisedek kyk. Eers dan sal ons kan sien hoe hierdie man – en die psalm – heenwys na Christus.

MELGISEDEK – PRIESTER VAN SALEM
Kom ons begin deur na Melgisedek self te kyk. Die naam “Melgisedek” beteken “koning van geregtigheid”. Van hom word twee dinge gesê:
  • In die eerste plek, hy was koning van die stad “Salem”. “Salem” is die stad wat later “Jerusalem” sou word. Vanuit hierdie stad het Melgisedek as koning regeer.
  • In die tweede plek was hy ook 'n priester. In Gen. 14:18 lees ons dat hy “priester van God die Allerhoogste” genoem word. Dit beteken dat hy die ware God geken en aanbid het en ook gesorg dat die oor wie hy regeer ook die ware God ken en aanbid.

Van Melgisedek skryf die Hebreërskrywer in Hebr. 7:4 dat hy 'n man van groot aansien was. Hy gaan dan gaan verder en verduidelik aan die hand van verskillende sake Melgisedek se grootheid. Om twee van hierdie sake uit te lig: Melgisedek was groot t.o.v. sy ampte en in besonder sy amp as priester.

Melgisedek se ampte
In die eerste plek het Melgisedek 'n belangrike posisie ingeneem t.o.v. sy ampte. Ons lees dat Melgisedek beide 'n koning én 'n priester was. Kyk ons na die konings wat later in Israel regeer het, sien ons dat geen koning beide die ampte van koning en priester beoefen het nie. Om die waarheid te sê, waar 'n koning die regte en pligte van 'n priester wou oorneem, het die Here daardie koning gestraf.

Dink bv. aan koning Saul wat, toe Samuel te lank na sy sin gedraai het, self die offer gebring het (1 Sam. 13:8-10). As gevolg hiervan moes Saul hoor: “Jy het dwaas gehandel. As jy mar die bevel van die Here jou God wat Hy jou gegee het, nagekom het! Waarlik, dan sou die Here nou jou koningskap oor Israel vir altyd bevestig het. Maar nou sal jou koningskap nie bestendig word nie. Die Here sal vir Hom 'n man na Sy hart soek. Die Here sal hom aanstel as regeerder oor Sy volk, want jy het nie gedoen wat die Here jou beveel het nie.” (1 Sam. 13:13-14).

In hierdie opsig was Melgisedek anders. Hy was beide koning én priester. In die woorde van Spurgeon: “hy was die volk se verteenwoordiger by God en God se verteenwoordiger by die volk.”

Melgisedek as priester
Nie net het Melgisedek 'n belangrike posisie ingeneem t.o.v. sy ampte nie, maar in die besonder ook in sy amp as priester.

Melgisedek is die eerste priester waarvan ons in die Bybel lees. Voor Gen. 14:18 is daar geen enkele verwysing na enige iemand wat die titel van priester dra nie. Dit laat ons die logiese vraag vra: Waar kom sy priesterskap vandaan? Hoe is dit dat hy 'n priester geword het? Oor die antwoorde van hierdie vrae swyg die Skrif. En juis dit maak hom so besonder. Die Hebreërskrywer skryf in Hebr. 7:3 dat niks omtrent sy vader of moeder of afstamming bekend is nie en ook niks oor die res van sy lewe of sy dood nie.

Sy priesterskap is dus uniek in die sin dat hy dit nie deur die geboortereg ontvang het nie. Hierin het die latere Levitiese priesters van Israel van Melgisedek verskil. Alle priesters van Israel het uit die nageslag van Levi, die seun van Jakob, gekom. Maar in die geval van Melgisedek lees ons nerens dat hy lid was van 'n priesterlike lyn nie.

Verder is sy priesterskap uniek in die sin dat dit nie aan iemand anders oorgedra was nie. Ons lees nerens dat Melgisedek kinders gehad het wat die priesterskap by hom kon oorneem nie.

Anders gestel: Melgisedek se priesterskap is uniek aan die Skrif deurdat hy geen voorgangers gehad het by wie hy sy amp kon erf nie en ook geen opvolgers aan wie hy sy amp kon oordra nie.

Dus, as priester-koning het Melgisedek 'n besondere posisie ingeneem. Juis hierin het hy in sy persoon en ampswerk vooruit gewys na die Een wat as die volmaakte Priester-Koning, die volmaakte Koning van geregtigheid wat vrede sou bring.

Dit bring ons by Ps. 110:4 en Christus.

CHRISTUS – ONS VOLMAAKTE HOËPRIESTER
Nadat Dawid onder die inspirasie van die Heilige Gees na die Messias verwys het as die volmaakte Koning wat sou kom regeer (Ps. 110:1-3), gaan hy verder in vers 4 en wys ook na Christus as die volmaakte Hoëpriester wat sou kom.

Die Messias word aangewys as die Een wat vir “altyd priester [sal] wees in die priesterorde van Melgisedek” (Ps. 110:4). In die lig van die persoon en werk van Melgisedek beteken dit die volgende:
  • In die eerste plek, Christus sal soos Melgisedek beide Koning wees wat regeer én Hoëpriester wees wat Middelaar tussen God en mens is (1 Tim. 2:5). As ons volmaakte en ewige Hoëpriester het Christus die volmaakte offers – sy eie bloed – vir ons sonde gebring en ons los gekoop van die oordeel wat ons verdien het. Aan die kruis op Golgota het Christus tussen God en die mens kom staan: van die mens se kant het Hy die sonde op Hom geneem en van God se kant af die heilige toorn op daardie sonde gedra. So het Hy as Hoëpriester selfs Melgisedek oortref, want Melgisedek het wel offers namens die volk gebring, maar hy kon nooit homself as daardie offer aanbied nie. Maar Christus is beide die Hoëpriester wat vir ons intree en die Offerlam deur wie se bloed ons verlos word en kinders van God word.
  • In die tweede plek het Christus soos Melgisedek nie Sy priesterskap ontvang d.m.v. geboorte nie, maar deur aanstelling. Christus is as mens op aarde nie uit die stam van Levi nie, maar uit die stam van Juda, gebore. Daarom kon Hy slegs op een manier Priester word en dit is deurdat God self Hom aanstel. Dit is van hierdie aanstelling wat ons lees in Ps. 110:4!

Maar dit bring ons by 'n element waarin Christus se Hoëpriesterskap selfs bo dié van Melgisedek uitstyg. In die eerste deel van vers 4 lees ons: “Die Here het 'n eed afgelê en Hy sal dit nie herroep nie …”. Nerens lees ons dat enige priester ooit die amp van priester ontvang het deurdat dit aan hom deur God met 'n eed beloof is nie. Die naaste wat ons hieraan kom is die teken van toewyding aan die Here waar daar olie oor die priester se kop uitgegiet word as teken dat hy aan die Here behoort (Lev. 21:12) – maar daar is geen sprake van 'n eed nie.

Dis anders by die aanstelling van Christus as Hoëpriester. Hier lê die Vader 'n onherroeplike eed af waarin die Seun as die Hoëpriester van die kinders van God aangestel word (vgl. Hebr. 5:5-10).

Hier moet ons let op die finaliteit en afgeslotenheid van hierdie aanstelling, want vers 4 staan nie los van vers 1-3 of 5-7 nie. Net die Seun kan as Hoëpriester aangestel word, omdat net die Seun waarlik God en waarlik mens is wat deur die Vader as Koning en Regter aangewys is. Omdat daar niemand anders is wat aan die vereistes beantwoord nie, kan niemand anders as Hoëpriester Christus se plek in neem nie. En sonder Christus as Hoëpriester en Middelaar is daar geen toegang tot die Vader nie.

SLOT
Broers en susters in Christus, die Messias waarvan Ps. 110 getuig is die Koning van hemel en aarde, ons Verlosser en Hoëpriester. Maar Hy is nie soos 'n menslike priester wat beperk is in mag of meelewing nie. Nee, ons Hoëpriester is Een wat waarlik medelye met ons kan hê, omdat Hy in Sy menslike natuur ook aan swakheid en versoekings onderwerp is (Hebr. 4:14-15). Hy ken jou pyn. Hy ken jou worsteling. Hy ken jou hartseer. En as jou Hoëpriester nooi Hy jou uit in Sy woord: Kom met vrymoedigheid na die genadetroon (Hebr. 4:16). Voel jy of jy vergaan onder jou sonde – by Christus is verlossing. Voel jy of jou kragte ingee en te min is – by Christus vind jy versterking. Voel dit ons die magte van die Bose en versoekings te sterk is – by Christus is oorwinning.

Luister dan na die Woord van die Here:

“Terwyl ons dan nou 'n groot Hoëpriester het wat reeds deur die hemele gegaan het, Jesus, die Seun van God, laat ons vashou aan die geloof wat ons bely. Die Hoëpriester wat ons het, is nie Een wat geen medelye met ons swakhede kan hê nie; Hy was immers in elke opsig net soos ons aan versoeking onderwerp, maar Hy het nie gesondig nie. Kom ons gaan dan met vrymoedigheid na die genadetroon, sodat ons barmhartigheid en genade ontvang en so op die regte tyd gered kan word.” (Hebr. 4:14-16)