Friday, 11 August 2017

Loof die Here, want Hy het ons geseën! (Efesiërs 1:3-14)

INLEIDING
Die brief aan die Efesiërs is sonder twyfel een van die mees beknopte, saamgeperste en mees gelaaide samevattings van die Evangelie in die hele Bybel. In hierdie eerste paar verse hoor ons leerstellings soos die vyf pilare van Calvinisme in een of ander vorm:
  • Ons hoor van die sonde en verlorenheid van die mens waaruit ons gered moet word (radikale verdorwenheid. 
  • Ons hoor van God se genade waardeur Hy ons red (onweerstaanbare genade)
  • Ons hoor van die verlossing wat daar in Christus vir elkeen wat in Hom glo, verwerf is (toegespitste verlossing)
  • Ons hoor hoe God reeds voor die skepping van die heelal mense vir Hom as sy kinders uitgekies het (spesifieke uitvierkiesing)
  • En ons hoor van die volharding van die gelowiges deur die werking van die Heilige Gees (ewige bewaring van die gelowiges).
Saam vorm hierdie vyf leerstellings die R.O.T.S.E. waarop die Christelike geloof berus. Maar behalwe hierdie leerstellings vind ons ook leerstellings wat grondliggend en rigting gewend was in die tyd van die Reformasie en steeds vandag is, die sg. Sola’s van die Reformasie:
  • Christus alleen (soli Christi)
  • Genade alleen (sola gratia)
  • Geloof alleen (sola fide)
  • Die Woord alleen (sola Scriptura)
  • Die eer van God alleen (soli Deo gloria)

Tog is Ef. 1:1-14 nie net koue, teologiese stellings wat ons moet glo nie. Nee, hierdie is lieflike waarhede wat tot troos is vir elke gelowige en wat elkeen lei tot aanbidding van God. Ons sien dit in Paulus se emosie wanneer hy hierdie woorde neerpen. Kyk hoe begin hy. Hy begin nie deur te sê: “Luister Efesiërs, hier is nou ‘n paar dinge wat hulle moet weet en oor ‘n paar dae gaan eksamen skryf” nie. Nee, hy begin met ‘n loflied aan God: “Aan God, die Vader van ons Here Jesus Christus, kom al die lof toe!...” (Ef. 1:3)

Paulus het onder die leiding van die Heilige Gees maar een oproep in hierdie inleidende verse: Loof die Here, want Hy het ons geseën!

Hoe het Hy ons geseën? Hierop gee Ef. 1:3-14 vir ons ‘n drieledige antwoord, waarna elk afsonderlike deel afsluit met ‘n oproep om God te prys. Hy het ons geseën deurdat:
·       Die Vader ons uitverkies het,
·       Die Seun ons verlos het en deel gemaak het van sy koninkryk, en
·       Die Heilige Gees ons beseël vir die ewige lewe.

Paulus begin sy loflied in vers 3: “Aan God, die Vader van ons Here Jesus Christus, kom al die lof toe! Hy het ons in Christus geseën met al die seëninge van die Gees wat daar in die hemel is.”

DIE VADER KIES UIT
Die eerste seëning van die Heilige Gees waarna Paulus verwys en waaroor ons God moet prys, is die uitverkiesing: “So het Hy, nog voordat die wêreld gemaak is, ons in Christus uitverkies ...” (Ef. 1:4)

Wanneer daar oor die uitverkiesing gepraat word, is dit die geneigdheid van mense om altyd te probeer uitwerk hoe die uitverkiesing werk. Vrae soos “waarom net sekere persone kies en ander nie?” en “is God dan nie onregverdig om net sekere mense hemel toe te vat en ander in die hel te laat beland nie?” is gewoonlik teenwoordig. Maar laat ons een ding goed verstaan: ons weet gewoon nie hoe God gekies het en waarom Hy een persoon bo ‘n ander gekies het nie. Sommige het hierop al probeer ‘n antwoord gee deur te sê dat God gesien het dat ‘n persoon gaan glo, en daarom daardie persoon gekies (die sg. Uitverkiesing op grond van vooruitgesiene geloof), maar dit is hoegenaamd nie uitverkiesing nie. Uitverkiesing lê die besluit voor God. Kyk na die woordeskat wat Paulus in hierdie gedeelte gebruik:
  • v. 4: “... nog voordat die wêreld geskep is ... uitverkies ...”
  • v. 5: “... genadige beskikking ... bestem ...”
  • v. 8: “... kragtens sy besluit en voorneme ...”
  • v. 11: “... vooruit al bestem ... voorgeneem ...”

Die een waarheid wat die uitverkiesing voor ons kom neerlê is dit: jou verlossing is die werk van God. Jy glo nie omdat jy beter is as iemand ander of omdat jy dit meer verdien nie. Nee, jy glo omdat God jou “volgens sy genadige beskikking ... bestem om deur Jesus Christus sy kinders te wees.” (Ef. 1:5) Dit is ‘n troos vir elkeen wat glo, want dit sê vir jou dat jou verlossing nie in jou eie hande is nie, maar in die hande van die almagtige God.

Verder is die doel van die uitverkiesing die eer van God. Vers 4 wys ons daarop dat God ons uitverkies het – nie in die eerste plek sodat ons erns in die toekoms die ewige lewe kan ontvang nie – dit ook ja, maar sodat ons Hom nou reeds hier op aarde kan verheerlik deur “heilig en onberispelik voor Hom te wees”.

Dus, omdat God ons uitverkies het, “Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade wat Hy in die Geliefde vrylik aan ons geskenk het.” (Ef. 1:6)

Maar behalwe die uitverkiesing, het God ons ook geseën met die verlossing in Christus en die deel word van sy koninkryk.

DIE SEUN VERLOS 
Jesus, die Verlosser
Die tweede seëning waarna Paulus verwys is die verlossing deur die bloed van Christus: “Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en is ons oortredings vergewe ...” (Ef. 1:7).

Die uitverkiesing sou van geen nut gewees het as Christus nie in die plek van die uitverkorenes gesterf het om hulle te verlos nie. Daarom skryf Paulus in vers 9-10: “Hy het kragtens sy besluit en voorneme (verwysend na die uitverkiesing – v. 4-6) die geheimenis van sy wil aan ons bekend gemaak en dit deur Christus tot uitvoering gebring op die tyd wat Hy daarvoor bepaal het (verwysend na die kruis van Christus – v. 7) ...”.

Jesus Christus, die Seun van God, het gesterf en deur sy bloed is daar verlossing en vergifnis van sondes verkry. Maar hierdie verlossing word slegs toegereken vir elkeen wat in Jesus Christus glo en Hom as hul enigste Verlosser bely. Buite Christus is daar geen verlossing nie. Daarom dat ons keer op keer uitdrukkings soos “in Christus” en “deur Christus” in hierdie gedeelte vind. En dit laat jou en my voor ‘n ernstige vraag staan: ‘n vraag wat letterlik ‘n saak van lewe en dood is, ‘n vraag wat jou ewigheid bepaal: Is hierdie Jesus jou Verlosser? Glo jou in en vertrou op Hom alleen vir jou verlossing? Indien jy hierop eerlik “ja” kan antwoord, het jy die troos: jou sonde is vergewe en voor God staan jy rein, gewas deur die bloed van Christus, Sy Seun. Maar as jy op hierdie vraag moet “nee” sê, pleit ek by jou: maak nóú jou saak met God reg. Bekeer jou en kom na Christus toe. Draai weg van jou eie pogings tot verlossing. Draai weg van die gedagte dat jy verlossing kan verdien. Kom na Christus en Hy sal jou rus gee.

Jesus, die Koning
Paulus gaan verder, hierdie Jesus is nie net die Verlosser nie, maar ook Koning, want die derde seëning is om deel te word van die koninkryk van Christus, deel te word van die kerk waarvan Christus self die Hoof is (Ef. 1:10). Vers 11 lees: “Deur Christus het ons deel geword van die volk van God soos Hy dit vooruit al bestem het ...”.

Ons was verlore. Ons was slawe van die sonde. Ons het tot die koninkryk van die duisternis behoort en gelewe onder die oordeel van God. Maar in God se liefde en genade het Hy ons verlos deur die bloed van sy aan die kruis, Hy het die mag van die sonde gebreek deur die offer van Christus op Golgota, en Hy ons deel gemaak van sy koninkryk deur die opstanding van Christus uit die dood. Jesus Christus is ons Verlosser en Koning onder wie ons staan en in wie se hande ons lewe is. Daarom, moet ons “die grootheid van God prys” (Ef. 1:12).

DIE HEILIGE GEES BESEËL
Maar God is nog nie klaar nie ... Hy seën ons nog meer! Behalwe vir die uitverkiesing, die verlossing en die deel word van sy koninkryk, verseker Hy ons van ons ewige verlossing deur aan ons die Heilige Gees te gee.

Die Heilige Gees in die eerste plek die seën van ons verlossing en tweedens die waarborg dat ons daardie verlossing sal ontvang. Hierin vind ons die laaste twee seëninge waarna Paulus verwys.

Die Heilige Gees as seël
In die eerste plek dan, die Heilige Gees as seël. In die verlede wanneer daar ‘n slaaf op die mark gekoop was, was daar een of ander merk op hom geplaas – hetsy ‘n tatoeëermerk of brandmerk – om te wys wie se slaaf daardie persoon is. Ons het die merk van die Satan en die koninkryk van die duisternis gedra, maar deur die bloed van Christus is daardie merk van ons verwyder en het ons ‘n nuwe merk ontvang: die Heilige Gees. Die Heilige Gees is die seël – die eiendomsmerk van Christus (Ef. 1:13). En wanneer het ons die Gees ontvang? Vers 13 lees: “Deur Christus het ook julle deel geword van die volk van God toe julle die waarheid wat aan julle verkondig is, die evangelie van julle verlossing, gehoor en tot geloof gekom het...” dit is toe dat ons in Christus die Heilige Gees ontvang het deur wie ons nou “as eiendom van God beseël” is.

Maar die ontvangs van die Heilige Gees is nie net die teken dat ons aan God behoort nie. Hy is ook die waarborg dat ons die volle verlossing by die wederkoms van Christus sal ontvang.

Die Heilige Gees as waarborg
Ons lees in vers 14: “Die Heilige Gees is die waarborg dat ook verder sal ontvang wat God belowe het, wanneer Hy almal wat aan Hom behoort, volkome sal verlos ...”.

Die uitverkiesing en die verlossing deur Christus sou vir ons van geen troos gewees het as daar ‘n moontlikheid sou wees dat ons weer verlore kan gaan en ons verlossing verloor nie. Dink vir ‘n oomblik daaraan: Hier kon God, Hy kies ons uit, Hy stuur Christus as Verlosser om ons uit die mag van die Bose en sonde te bevry en sê dan: “Sterkte, jy is nou op jou eie!” Sal dit vir jou iets beteken? Of anders gestel: Jy is ‘n slaaf van die sonde en Bose – vyande te sterk vir jou om hulle te oorwin. Dan kom God – die Enigste Een wat hulle kan oorwin – en verlos jou uit hul mag. Maar halfpad los God jou op ‘n kruispad en sê: “Jy moet maar self by die eindbestemming kom.” Wat sal jou reaksie wees? Sal daar nie vrees by jou opkom vir die vyande van wie jy sopas verlos is nie. Sal daar nie by jou dieselfde angs wees as by die Israeliete toe die Farao op hulle met sy leër by die Riet See afgestorm het nie? Sal God werklik die God van liefde wees as Hy jou kies en verlos, maar nie ook beskerm en lei nie?

Maar God is die God van liefde wat ons nie net uitverkies het en deur Christus verlos het nie, maar ook ons beskerm en ons veilig by ons eindbestemming sal aanbring. Daarvan is die Heilige Gees ons teken en waarborg. “... Daarom moet ons sy grootheid prys.” (Ef. 1:14)

SLOT

Sal ons nie vanoggend saam met die apostel Paulus dit uitjubel: “Daarom moet ons God prys vir sy wonderlike genade, om moet sy grootheid prys,” want Hy het ons uitverkies om aan Hom te behoort, Hy het verlos en ons sondes vergewe deur die bloed van sy Seun en Hy beskerm ons deur die werk van die Heilige Gees. Waarlik, van begin tot einde is ons verlossing in die hande van die lewende en almagtige God! Amen.

Sunday, 12 April 2015

Wanneer die twyfelaar gelowig word ... (Joh. 20:24-31)

INLEIDING
In Afrikaans het ons baie spreekwoorde en gesegdes wat uit die Bybel kom:
  • Die geduld van Job,
  • Om soos ‘n Judas op te tree,
  • Kain en Abel stryd,
  • Yster slyp yster,
  • Daar is ‘n tyd vir alles ...
  • Slegte geselskap bederf goeie sedes, ens.

Ons het ook die gesegde: “ongelowige Tomas”. Wanneer iemand nie jou wil glo nie, word maklik vir so ‘n persoon gesê dat hy ‘n ongelowige Tomas is. Tog is hierdie spreekwoord nie heeltemal eerlik met die geskiedenis is nie. In Joh. 20:8-9 lees ons dat die ander dissipels ook eers nie geglo het dat Jesus uit die dood opgewek is nie. Almal was ongelowig – nie net Tomas nie.

Tog bring die Here deur Sy genade ook hierdie twyfelaar tot bekering. Hiervan lees ons in Joh. 20:26-28. In hierdie verse sien ons hoe Christus aan die dissipels weer verskyn en ons hoor hoe twyfelaar gelowige bely: “my Here en my God”.

DIE TWYFELENDE TOMAS WORD DIE GELOWIGE TOMAS
Na Christus se opstanding op Paas Sondag het Hy aan verskillende persone verskyn:
  • Hy het aan Maria Magdalena by die graf verskyn (Joh. 20:11-18)
  • Aan twee reisigers op pad na die dorpie Emmaus (Luk. 24:13-35)
  • Aan die dissipels waar hulle agter geslote deure bymekaar was (Joh. 20:19-23) – by hierdie geleentheid was Tomas nie saam met die ander dissipels nie.

Die dissipels het Christus se verskyning egter nie vir hulself gehou nie, maar dit aan Tomas vertel (Joh. 20:25). Maar net soos die vroue op die Paas Sondag teen ‘n muur van ongeloof moes vasloop toe hulle vir die dissipels vertel het dat hulle Christus gesien het, so het die dissipels ook teen die muur van Tomas se ongeloof vasgeloop toe hulle hom van die goeie nuus vertel. Vir Tomas was die storie wat die dissipels vertel het net so onsin, as wat die dissipels gedink het toe die vrou van die leë graf terug gekom het. Ons hoor dit in sy reaksie in Joh. 20:25: “... As ek nie die merke van die spykers in sy hande sien en my vingers in die merke van die spykers steek en my hand in Sy sy steek nie, sal ek nooit glo nie.”

Agt dae later verskyn Christus weer aan die dissipels – en hierdie keer is Tomas ook by. Soos die vorige keer is daar nie ‘n klop aan die deur of ‘n versoek om in te kom nie. Nee, Christus verskyn net tussen hulle met die woorde: “Vrede vir julle” (Joh. 20:19, 26). Dan nooi Christus vir Tomas uit om te kom kyk na die wonde, om sy vingers in die wonde wat die spykers gelaat het te steek en om sy hand in die spieswond in te druk.

Hierdie uitnodiging moes Tomas sonder twyfel geskud het – hoe het hierdie Jesus sy presiese woorde wat hy in sy opgeloof uitgespreek het, geweet? Wie het vir Hom vertel van die eise wat hy gestel het? Hoe het Hy geweet dat hy wat Tomas is, nie die ander geglo het nie?

Met die verskyning van Christus het die waarheid stadig begin deurdring. Waarskynlik het die Heilige Gees hom op daardie oomblik herinner aan al die beloftes van Christus met betrekking tot sy dood en opstanding. Soos ‘n golf wat swel moes die een na die ander belofte op die strand van sy ongeloof afgekom het:
  • Christus het geweet Hy gaan sterf, nog meer Hy het presies geweet hoe Hy gaan sterf (Mark. 10:32-34).
  • Hy het geweet wie Hom sou verraai (Matt. 26:20-25).
  • Hy het geweet dat die dood Hom nie sou kon vashou nie (Luk. 18:33).

Heel waarskynlik het die wonders wat Christus ook by hom opgekom:
  • Die genesing van mense (Mark. 1:34)
  • Die uitdryf van bose geeste (Mark. 1:34)
  • Die vermeerdering van die brode en visse (Mark. 6:35-44, 8:1-10)
  • Die stilmaak van die storms op die See van Galilea (Mark. 4:35-41)

En op daardie oomblik het die Heilige Gees hom uit sy geestelike doodsheid tot die lewe geruk, sodat hy Jesus kon sien vir wie Hy werklik is. Daarom roep Tomas die belydenis uit: “My Here en my God!” (Joh. 20:28).

My Here! Dit wil sê: My Eienaar, my Koning, my Meester! In daardie oomblik het Tomas reg op sy lewe oorgegee in die hande van Christus. Hy het voor Christus as Heerser oor sy lewe gebuig. Maar nog meer, hy het ook erken dat die Jesus wat hier voor hom staan, nie maar net ‘n mens is nie. Nee, hierdie Jesus is ook God!

Besef ons wat hier gebeur? Tomas se siening van Christus in sy ongelowige toestand was ‘n beeld van ‘n man wat gesterf het, begrawe is en op een of ander onverklaarbare manier is Sy liggaam gesteel. Maar wanneer hierdie Jesus, die Lewende Christus, voor Tomas kom staan en hy met die waarheid gekonfronteer word, dan is daar net een reaksie – ‘n heilige eerbied wat hom dring om Jesus as Here en God oor sy lewe te bely. Dit is wat gebeur wanneer die twyfelaar gelowig word: Hy word gekonfronteer met die ware Jesus en alle sprake van eie wees met Hom, enige menslike beeld wat daar van Hom in die gedagtes opgekom het, elke minderwaardige aanspreekvorm – alles, alles, verdwyn en word gevul met ‘n heilige eerbied en ontsag vir die Een voor wie ons staan.
Daar is baie vandag wat met Christus en oor Christus praat asof hierdie Lewende en Verheerlikte Here maar net ‘n mens is. ‘n Onheilge disrepek het posgevat onder baie wat bely dat hulle gelowiges is. Baie laster in hulle aanspreekvorme – en dit onder die vaandel van “kinderlike vertrou”.
  • As Christus se halfbroers, Jakobus en Judas, Hom na Sy opstanding nie as “boetie” aanspreek nie, maar hulself dienaars van Jesus Christus noem (Jak. 1:1, Jud. :1), wat durf ons om Hom op so ‘n wyse aanroep.
  • As Johannes, die apostel vir wie Jesus lief was, op Patmos soos ‘n dooie neergeval het toe hy die verheerlikte Christus gesien het, wat durf ons eie wees met Hom (Op. 1:17-18)! 

Waar is die heilige eerbied en ontsag vir die Here? Die Here moet weer soos vir die Israeliete in die tyd van Maleagi sê: “’n Seun eer sy vader en ‘n slaaf sy eienaar. As Ek dan Vader is, waar is die eer wat My toekom? En as Ek Here is, waar is die eerbied vir My dan? ...” (Mal. 1:6)

DIE ONGELOWIGE TOMAS VAN 2015
Op Tomas se belydenis, reageer Christus met die woorde: “... Glo jy nou omdat jy My sien? Gelukkig is dié wat nie gesien het nie en tog glo.”

Tomas moes geglo het op grond van dit wat Christus oor Homself gesê het, maar nee, hy wou eers die bewyse sien! Soos die Jode het hy na ‘n teken gevra. Maar tekens bring mense nie tot geloof nie, net die waarheid doen. Christus het baie tekens gedoen en tog lees ons in Joh. 12:37: “Alhoewel Jesus so baie wondertekens voor die mense gedoen het, het hulle tog nie in Hom geglo nie.” Dit was juis oor hulle ongeloof en hulle al ewige soeke na tekens dat Christus die Jode in Matt. 12:29 bestraf het met die woorde: “’n Slegte en afvallige geslag vra na ‘n teken, en geen teken sal aan hulle gegee word nie, behalwe die teken van die profeet Jona.”

Is ons samelewing en selfs die kerklike wêreld nie nageslag van die Jode nie? Daar is ‘n godsdiens geskep wat draai rondom wonders en tekens en opspraakwekkende genesings. Dit is ‘n evangelie wat sê dat God net daar is waar die opspraakwekkende en sensasionele dinge gebeur! Dit is ‘n boodskap wat met die slagspreuk: “As jou geloof sterk genoeg is ...”. So word talle wonder wat op ‘n daaglikse basis gebeur, ontken.
  • Is dit nie ‘n wonder wat ons gesondheid het in ‘n tyd waar virusse en kieme so vinnig muteer, sodat die mediese wetenskap skaars kan voorbly nie?
  • Is dit nie ‘n wonder dat jy lewendig by jou bestemming aan kom op hierdie paaie van ons wat niks anders as ‘n slagveld is nie?
  • Is dit nie ‘n wonder dat daar ‘n mate van vrede is in ons land, ten spyte van die gewoel en remoer van hierdie goddelose en godloënende samelewing waarvan ons deel is nie?

Hierdie en soveel ander wonderwerke word mis gekyk en God word nie daarvoor geëer nie. Maar as daar ‘n opspraakwekkende genesing is, dan sal God geloof word! Wat ‘n blinde geslag!

Nog meer! Die grootste wonder van alle wonders word deur hierdie mensgemaakte godsdiens op die kantlyn geskuif – die wonder van die menswording van die Seun van God om deur Sy dood en opstanding sondaars met God te versoen – nie om vir hulle ‘n lekker lewe hier op aarde te gee nie! Christus het nie die dood oorwin sodat ons groot motors en huise kan besit, of kan rol in die geld, of altyd gesond sal wees, of wat ook al nie. Nee, Hy het vir ons gesterf en die dood oorwin “sodat julle kan glo dat Jesus die Christus is, die Seun van God, en sodat julle deur te glo, in Sy Naam die lewe (d.w.s. die ewige lewe) kan hê” (Joh. 20:31).

Dit is egter nie net die Jood wat vandag spring lewendig is nie, ook die Griek lewe nog vandag – hulle wat nie die Evangelie wil glo nie, omdat dit nie by hulle “wysheid” inpas nie. Soos wat die Ateners vir die Evangelie op die Areopagus gelag het (Hand. 17:32), so lag hulle nageslag vandag steeds vir die waarheid van die Evangelie. Vir die mens in die post-moderne era is sy verstand die maatstaf en alles wat hy nie kan verklaar of begryp nie, word summier een kant toe gegooi. So word die wet van God verwerp en die grense van waar en vals, reg en verkeerd, word uitgevee.
  • Daar word mooi sielkundige name vir sonde gegee.
  • Natuurwetenskaplike teorieë word in die plek van Gen. 1-2 aanvaar.
  • Die huwelik as instelling van God word ontken en afgemaak as ‘n sosiale instelling wat kan verander en aangepas kan word.

SLOT
Christus sê: “Gelukkig is dié wat nie gesien het nie en tog glo.” (Joh. 20:29)

Ons lewe in ‘n samelewing wat die waarheid en die betroubaarheid van die Woord ontken – dié Woord wat die enigste suiwer en ware lig is wat ons pad verlig en ons lei na die verlossing in Jesus Christus. Dit is slegs deur hierdie Woord wat Heilige Gees mense tot geloof lei. Daar staan immers in Rom. 10:17 geskrywe: “Die geloof kom dus deur die prediking wat ‘n mens hoor, en die prediking wat ons hoor, is die verkondiging van Christus.” Deur die prediking met Christus as inhoud – nie deur wonders en tekens nie, nie deur slim redenasies en argumente nie – nee, deur die prediking van verlossing in Christus kom mense tot bekering.


Die wêreld sê: “Sien is glo!” Christus sê: “Glo is sien!” Glo jy? Amen.

Sunday, 5 April 2015

Geen opstanding - geen Evangelie! (1 Kor. 15:12-19)

INLEIDING
Die opstanding van Christus vorm 'n uiters belangrike deel van die kern van die Evangelie wat deur die apostels verkondig is:
  • Op Pinksterdag preek Petrus. Hy verkondig dat Christus lewe – dat Hy uit die dood opgewek is (Hand. 2:24, 32).
  • 'n Paar dae later, nadat Petrus 'n verlamde man genees het, beklemtoon hy weer die opstanding van Christus (Hand. 3:15).
  • Wanneer Petrus en Johannes voor die Joodse Raad gedaag word en verbied word om verder die Evangelie te verkondig, wys Petrus hulle weer daarop dat God Christus uit die dood opgewek het (Hand. 4:10).
  • Ook Paulus verkondig die opstanding van Christus. In Hand. 13 lees ons hoe Paulus tydens sy sendingreis in die sinagoge in Antiochië gepreek het. Tydens sy preek gee hy 'n geruime tyd aandag aan die feit dat Christus uit die dood opgewek is en dat mense Hom na Sy opstanding gesien het (Hand. 13:30-37).
  • In Atene verkondig Paulus die Evangelie op die Areopagus, waar hy weereens verkondig dat God Christus uit die dood opgewek het (Hand. 17:31).

Ook wanneer ons die briewe van die apostels bestudeer, is dit duidelik dat daar geen sprake van 'n Evangelie sonder die liggaamlike opstanding van Christus is nie. Dit is juis hierdie waarheid wat die apostel Paulus in die eerste vier verse van 1 Kor. 15 beklemtoon. Daarom is die liggaamlike opstanding van Christus 'n kernwaarheid van die Christelike geloof. As Christus nie uit die dood opgestaan het nie, tuimel ons geloof onmiddellik soos 'n kaartehuis inmekaar!

Onder die invloed van die Griekse filosowe, was daar gelowiges in Korinthe wat gesê het dat daar nie 'n opstanding van die dode is nie. Die gevaar van hierdie siening – soos Paulus dit ook uitwys in 1 Kor. 15:11-19 – is dat, as daar nie 'n opstanding van die dode is nie, dit beteken dat Christus ook nie opgewek is nie. Die gevolg hiervan is drieledig: As Christus nie uit die dood opgewek is nie, is:
  • Die Evangelie sonder inhoud.
  • Die geloof van die gelowiges tevergeefs.
  • Ons steeds verlore in ons sonde.

DIE EVANGELIE SONDER INHOUD
In die eerste plek beklemtoon die apostel Paulus onder die inspirasie van die Heilige Gees dat as Christus nie uit die dood opgestaan het nie, daar geen Evangelie is nie. Hy skryf in 1 Kor. 15:14: “En as Christus nie opgewek is nie, is ons prediking sonder inhoud …” Die Griekse woord wat ons met “sonder inhoud” vertaal, beklemtoon die gedagte van totale leegheid. As Christus nie opgewek is nie, is die Evangelie leë woorde, totaal nutteloos en betekenisloos. Die opstanding van Christus vorm die hart van die Evangelie boodskap. Neem die hart van die Evangelie weg, en die hele Evangelie sterf. Daarom kan met reg gesê word: “Neem die opstanding weg, dan bly daar niks oor nie”.

As Christus nie liggaamlik uit die dood opgestaan het nie, kan ons die Bybel maar toemaak. Ons hoef nie meer dit te lees nie. Ons hoef nie meer daaruit Bybelstudie te doen nie. Ons hoef nie meer daarna te luister nie. Want as Christus nie uit die dood opgewek is nie, is dit 'n boek vol leë stories, mites en legendes. Dan is dit soos 'n lugspieëling in die woestyn – dit skep die illusie dat daar strome van lewende water is. Tog is dit niks ander as sand soos die res van die woestyn nie.

Soos in die verlede hoor ons steeds vandag die stemme wat dit uitbasuin dat Christus nie uit die dood opgestaan het nie. Sommige van hierdie dwaalleraars beweer dat jy steeds 'n “Christen” kan wees, en tog nie in die liggaamlike opstanding hoef te glo nie. Maar Paulus stel dit duidelik in die gedeelte wat ons gelees het: Sonder die opstanding is daar géén Evangelie nie, daar is dus niks om te glo nie!

Dit bring ons by die tweede punt wat Paulus hier maak: As die Evangelie leeg en nutteloos is, beteken dit ook dat die geloof van hulle wat die Evangelie glo, leeg en nutteloos is!

ONS GELOOF IS DAN TEVERGEEFS
Hy skryf in vers 14: “En as Christus nie opgewek is nie, is ons prediking sonder inhoud en julle geloof ook sonder inhoud”. Hy herhaal weer hierdie waarheid in vers 17: “En as Christus nie opgewek is nie, is julle geloof waardeloos en is julle nog gevange in julle sonde”.

Een ding moet ons goed verstaan: Jy kan nie iets volmaak met iets wat leeg is nie. Jy kan nie 'n leë glas met water volmaak, as daar nie water in die kraan of bottel is nie. So ook kan jou geloof nie inhoud hê as jy iets glo wat inhoudloos is nie. Om dus te sê: “Ek is 'n Christen, al het Christus nie uit die dood opgestaan het,” beteken net soveel as om te sê: “Ek drink water uit 'n glas sonder water”.

So 'n inhoudlose geloof kan nie aanspoor tot 'n lewende geloofslewe nie. Het julle al ooit gewonder hoe dit kon gebeur dat gelowiges terwyl hulle dood gemartel en op brandstapels vermoor is, tot eer van God kon sing? Een van die redes was die feit dat hulle die verwagting gehad het dat hulle uit die dood opgewek sal word, omdat Christus die dood oorwin het. Een van die vroeë martelare van die vroeg-Christelike kerk, Polikarpus, het byvoorbeeld op die brandstapel gebid dat hy God loof, omdat hy weet dat hy na liggaam en siel deel aan die opstanding tot die ewige lewe sal kry (Pol. 14:2). As Christus dan nie uit die dood opgestaan het nie, sou dit beteken dat die martelare vir 'n nuttelose geloof gesterf het!

Geen wonder dat die apostel in vers 19 skryf: “As ons net vir hierdie lewe ons hoop op Christus vestig, is ons die bejammerendwaardigste van alle mense”. Dink daaraan. Hier is ’n mens wat aan ’n leë boodskap vashou. Sy eie geloof is leeg. Hy is vas daarvan oortuig dat jy gered is en dat hy ook uit die dood opgewek sal word, maar dit is ’n noodlottige vergissing. Nog meer! Hy verkondig hierdie inhoudlose boodskap vol ywer. Ja, hy is selfs bereid om daarvoor te sterf en dit gebeur ook. En waarvoor was dit alles gewees? Vir ’n lugkasteel?! Wat ’n tragiese figuur!

As Christus nie uit die dood opgewek is nie, is ons geloof inhoudloos – dit is tervergeefs.

In die derde plek spreek die apostel Paulus die noodwendige gevolg van 'n inhoudlose Evangelie en geloof aan, nl. dat die mag van die sonde nie gebreek is nie.

ONS IS STEEDS VERLORE
In 1 Kor. 15:17-18: “En as Christus nie opgewek is nie, is julle geloof waardeloos en is julle nog gevange in julle sondes. Dan is ook dié wat in Christus gesterf het, verlore.”

Wat beteken dit dat Christus uit die dood opgewek is? Waarom was dit nodig? Deur Christus uit die dood uit op te wek, het God die Vader getuig dat Hy die offer wat Christus vir ons sondes gebring het, aanvaar het. Soos daar ook in Rom. 4:25 geskrywe staan: “Hy is vanweë ons oortredings oorgelewer en Hy is opgewek sodat ons vrygespreek kan word.” Met ander woorde, Christus is oorgelewer om aan die kruis vir ons sondes te sterwe, maar is ook opgewek uit die dood as 'n bevestiging daarvan dat God ons op grond van Christus se offer vryspreek.

Wat sou dit dan beteken as Christus nie liggaamlik uit die dood opgewek is nie? Die antwoord is eenvoudig: As Christus nie opgewek is nie, beteken dit dat God die Vader nie Sy offer vir ons sondes aangeneem het nie. En as God nie Sy offer aangeneem het nie, beteken dit dat ons steeds verlore is en die oordeel tegemoet gaan.

Wie van mening is dat die liggaamlike opstanding van Christus vir die Christelike geloof nie belangrik is nie, weet nie waarvan hulle praat nie. Sonder die liggaamlike opstanding van Christus is daar geen Evangelie nie, is daar geen geloof nie en is daar geen verlossing nie. Ja, neem die opstanding van Christus weg, en daar bly letterlik niks van die Blye Boodskap oor nie.

MAAR NOU, CHRISTUS IS OPGEWEK!
Maar dank God – daar is hoop! Toe ons Israel in 2012 besoek het, het ons onder andere die Tuingraf besoek. Op die deur wat voor die opening van die graf is, was daar 'n bordjie met die woorde van die engel: “Hy is nie hier nie – want Hy het opgestaan!”

Hoe waar is hierdie woorde nie en omdat dit waar is, is daar vaste hoop. Ons geloof is nie betekenisloos nie, die Evangelie is nie nutteloos nie! In vers 20 jubel die apostel Paulus dit uit: “Maar nou, Christus is opgewek uit die dode, as eersteling uit dié wat gesterf het”. Ons Here leef! Die graf is leeg! Hy het opgestaan! En Sy opstanding waarborg ons verlossing.

SLOT
Vandag vier ons Paasfees – ons herdenk die dag waarop God Sy Seun uit die dood opgewek het. Mag ons dan vandag terugkyk – terugkyk na die graf en deur die oë van die geloof sien dat die klip weg gerol is. Mag ons met die ore van die geloof opnuut die stem van die engel hoor wat sê: “Hy is nie hier nie, want Hy het opgestaan!” Mag ons vandag opnuut die vrede in ons harte ervaar wanneer ons saam met Paulus dit uitroep: “Maar nou, Christus is opgewek uit die dode!”

Ja, die Evangelie wat ons glo is nie inhoudloos nie! Die Evangelie wat ons verkondig is nie tevergeefs nie - hierdie Evangelie van die kruis en leë graf is die krag van God tot redding van elkeen wat glo (Rom. 1:16). Laat ons dan hierdie Evangelie tydig en ontydig verkondig, verkondig of mense luister of nie, en so ons roeping nakom om dissipels van al die nasies te maak.